Veronica: ‘Tijdens een kop koffie praten we over het gemis van familie en de eenzaamheid’

Eenzaam met kerst

Als Italiaanse is Veronica Di Domenico (30) gewend om kerst groots te vieren met haar familie in het zuiden van Italië. Dan is het bijkletsen, uitgebreid eten en cadeautjes uitpakken. Helaas zijn de feestdagen dit jaar een stuk eenzamer. Als expat in Amsterdam wordt dit haar eerste kerst zonder familie. ‘Waarschijnlijk wordt het een kerstdiner voor twee.’

VIVA samen met de Rijksoverheid

Veronica: ‘Ik ben absoluut niet zielig hoor. Ik woon samen met mijn vriend – die ook als expat werkt – en we hebben inmiddels een kleine, maar leuke vriendenkring in Amsterdam. Maar het gevoel van eenzaamheid ken ik wel. Nu de feestdagen naderen en ik de kerst in al die jaren nog nooit zonder familie heb doorgebracht, knaagt het.’

‘Nu ik dertig ben, merk ik dat je niet meer zo snel nieuwe vrienden maakt als in je studententijd.’

Eigen leventje

Veronica werkt als marketingspecialist voor een Italiaans bedrijf in Tilburg. ‘Sinds maart ben ik er door corona nog maar twee keer geweest. M’n collega’s zie ik alleen via videocalls. En omdat ik niet in Tilburg woon, is het sowieso lastiger om met collega’s af te spreken. Nu ik dertig ben, merk ik dat je niet meer zo snel nieuwe vrienden maakt als in je studententijd. Iedereen om je heen heeft z’n eigen leventje. Een eigen gezin. Thuis in Italië is dat al net zo. Mijn closest friends daar heb ik inmiddels al een jaar niet meer gezien!’

‘Tijdens een kop koffie praten we over het gemis van familie en de eenzaamheid’

Zelfde schuitje

‘Soms voelt dat een beetje eenzaam, maar ik doe er alles aan om daar verandering in te brengen. Ik fiets heel veel door Amsterdam. Het is geweldig om zo de stad te ontdekken. En ik heb een abonnement voor de gym. Maar omdat ik daar waarschijnlijk zelf corona opliep, mijd ik die plek nu even. Ook zit ik samen met andere expats op Nederlandse les. Dat zijn leuke contacten, omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Dan gaat het tijdens een kop koffie ook over het missen van onze familie en de eenzaamheid. Helaas zijn de lessen nu online en is er even geen live contact. Tja, corona maakt het leven van expats best ingewikkeld. Wat ik wel doe is af en toe een paar vrienden uitnodigen voor een etentje. Maar dat is het voor nu eigenlijk wel.’

‘Ook mijn oma van negentig voelt zich eenzaam, dus bel ik haar wat vaker.’

Voor het eerst tante

‘M’n broer en z’n vriendin verwachten binnenkort hun eerste kindje. Voor het eerst word ik tante; zo leuk! Alleen heel jammer dat ik ze nu niet kan zien, haar buik niet in het echt kan bewonderen. Daardoor voel ik me soms echt een beetje afgezonderd van m’n familie. We appen veel en een paar keer per week zie ik m’n ouders via de videochat. En weet je, al kon ik er met de feestdagen wel naartoe, het zou alleen maar stress geven. Je mag elkaar niet aanraken, niet omhelzen. Dat gaat er bij mijn ouders echt niet in hoor. Ze zouden zwaar beledigd zijn. Mijn oma van negentig zei laatst aan de telefoon nog tegen me dat het zo zwaar is. Ook zij voelt zich eenzaam, dus bel ik haar wat vaker. Gewoon om even te vragen hoe het gaat of wat ze heeft gedaan. Als één ding me duidelijk is geworden dit jaar, dan is het wel hoe belangrijk familie en vrienden zijn. Zodra het weer kan, ben ik onderweg!’

Eén tegen eenzaamheid
Een telefoontje kan al het verschil maken. Even bellen met je oma, een vriendin of een praatje maken met de buurman verderop in de straat. Een ‘goedemorgen’ of ‘hoe is het?’ Het klinkt zo simpel, maar het zorgt echt voor dat gevoel van verbondenheid. Aan de buitenkant zie je vaak niet of iemand eenzaam is. En toegeven dat je eenzaam bent? Doodeng! Wil jij weten hoe je een ander kunt helpen om zich minder eenzaam te voelen of voel je jezelf wel eens eenzaam? Kijk dan op eentegeneenzaamheid.nl