2 jaar samen!

geroosterde venkel

Vandaag zijn Pier en ik precies 2 jaar samen! Het voelt alsof het nooit anders is geweest en toch zijn het eigenlijk maar twee jaar.
Ik weet nog goed hoe het ging…

Pier zat in zijn appartement in Avoriaz. H, J en ik gingen hem opzoeken. Een lange rit in de auto, voor slechts één dagje skiën. Het was al lang en breed donker toen we aankwamen. We waren moe. Maar gelukkig had Pier de Franse kaasjes en de wijn al klaarstaan. Er stond zelfs al iets lekkers te geuren in de oven. (De keren dat hij me later nog eens met zoiets verraste zijn op één hand te tellen, maar dat terzijde…).
Die nacht sliepen H, J en ik alle drie in een stapelbed. Pier in zijn eentje in het heerlijke grote bed. Ik had er best naast willen liggen. Maar ja, dat doe je dan weer niet.

Vroeg uit de veren. Verse croissantjes met jam, krakende baguettes met brie en een pot koffie. En daarna? Op naar de liften.
Een aangename kriebel in m’n buik. Leuk, skiën met Pier!
Ik heb jaren niet geskied, maar heb het zo weer te pakken. Heerlijk!
Maar steeds als J en ik op de plek komen waar Pier staat te wachten, racet hij direct weer weg. Hum… gezellig…
Al snel blijkt meneer vooral te willen laten zien wat hij kan. Hij boardt vooruit, zo snel en stoer als hij kan. We kunnen hem wel bijhouden, maar ik wil af en toe ook even stoppen, kletsen en genieten van de omgeving. Het romantisch sneeuwlandschap bewonderen. Samen omvallen in de sneeuw. Dat soort dingen. In de lift kruip ik dicht tegen hem aan. Hopen op die eerste koude winterzoen. Er gebeurt niks.
Wat is dit nou weer? Hij vond me toch leuk? En al die dubbelzinnige sms’jes van de afgelopen week dan? Ik was toch zijn ultieme snowbabe, die fee van de bergen? Hij verheugde zich toch op m’n glimlach? En die beloofde hals- en schoudermassage in bad dan?
Of was ík nou gek?
Nee hoor, uitsloven. Daar gaat het hem om.
Mannen…

’s Avonds eten we in een restaurantje en ondanks onze vermoeide benen gaan we nog stappen. De hele nacht door. Dansen, dansen, dansen. Waar halen we de energie vandaan? Verliefdheid –ja, is het dat? Ik weet het nog niet- doet wonderen.
Tegen vijf uur ‘s ochtends zijn we terug in het appartement. (Moet er niet meer aan denken nu…) Ik pak m’n dekbed op en gooi het op het grote bed.
“Ik slaap bij Pier!” hoor ik mezelf zeggen.
En zo geschiedde.

Twee jaar geleden…


Eén van de eerste foto’s van ons samen.
Dit was tijdens Oud & Nieuw 2004-2005.

En hoe we elkaar ontmoet hebben? Dat kun je teruglezen in het logje van 9 oktober, getiteld: ‘Het mannetje’.