Achtbaan

Al dagen spookt er een televisiereclame door mijn hoofd. Een televisiereclame met een onwijs diepe betekenis.

Het gaat namelijk om de commercial van het pretpark Drievliet in Den Haag. Die hebben de hele zomer een speciale act; meidengroep KUS treedt er elke dag op.

LUV, maar dan zonder rimpels
‘Meidengroep KUS?’ hoor ik je zeggen. Ja inderdaad. Ik ging ze maar eens even googelen, omdat ik die reclame toch al de hele dag in mijn hoofd had. Het blijkt dat KUS een soort LUV is, maar dan zonder rimpels. Eerst waren ze met zijn vieren, maar Fleur is eruit gestapt. Fleur was overigens degene die zei dat ze had gesekst met Jan Smit, toen die nog met Yolanthe Cabau-Kapauw was.

Kan best dat je dat niet meer weet, omdat het ganse land daar destijds de schouders over ophaalde en collectief  ‘ja en dus nou en’ riep.

Jij bent een achtbaan
Maar KUS dus. Die hebben voor Drievliet speciaal een lied geschreven. De tekst van het lied gaat als volgt: ‘Het leven is een pretpark en jij bent een achtbaan’.

Ik heb nagedacht over die zin. Dagenlang. Het leven is een pretpark, en jij bent een achtbaan. Ik snap de diepere laag achter deze zin. Het leven is schitterend (een pretpark), en jij bent het allerleukste (de achtbaan). Maar goed, ik heb dan ook niet voor niets drie jaar poëzie-analyse gehad tijdens mijn studie. Godzijdank heb ik daar nu nog iets aan.

Oh, werkelijk?
Maar dat is eerlijk gezegd niet het idee wat ik bij deze zin krijg. Als iemand mij een achtbaan zou noemen, zou ik denken: oh werkelijk? Ik bedoel, ik heb wel mijn emotionele schommelingen, zo nu en dan. Maar een achtbaan?

En denk eens na: welk gevoel geeft een achtbaan je? Je wordt constant heen en weer geschud, je maag hangt de helft van de tijd halverwege je strottenhoofd. Je gilt de hele tijd, en na afloop moet je kotsen.

Is dat het beeld dat ik bij mijn geliefde achter zou willen laten? Nou nee. Ik ben liever geen achtbaan, lieve KUS-meisjes. Maar ja, ik heb dus wél de hele tijd dat lied in mijn hoofd.

CC Foto: Still uit filmpje