Afgewezen door je kinderen: ‘De jongens hebben het bij mij niet naar hun zin’

afgewezen kinderen

Sinds 2011 zijn Cees en Thea gescheiden, iets wat voor Cees moeilijk te accepteren was. Hun zoons zijn om het weekend bij hem, maar Cees heeft het gevoel dat de jongens daar zelf weinig zin in hebben. Een mediator kijkt mee naar hun problemen.

‘De kinderen willen niet naar mij toe’

Cees: ‘Sinds 2011 zijn wij gescheiden en ik heb op dit moment geen andere partner. Samen hebben we de zorg voor onze twee jongens van 11 en 14 jaar. Om het weekend komen ze naar mij toe. Meestal gaat de oudste eerst op zaterdag voetballen en dan haal ik ze daarna op bij hun moeder. Zondagavond breng ik ze dan na het eten weer terug. Ik probeer in de vakanties ook vrij te nemen, zodat ik ze wat vaker kan zien. De laatste tijd krijg ik het gevoel dat ze het niet naar hun zin hebben bij mij. Ze vervelen zich en soms zeggen ze af. Ieder weekend probeer ik wat met ze te ondernemen, maar daar hebben ze ook niet altijd zin in. Vlak bij mijn huis is een voetbalveld, waar ze lekker kunnen spelen, maar ze zijn er nog nooit naar toe gegaan. Samen kunnen de jongens redelijk met elkaar opschieten, maar je merkt wel het leeftijdsverschil. Op het voetbalveld zijn ook andere jongens waar zij mee kunnen optrekken, maar als zij überhaupt geen kijkje nemen, zullen ze ook niet in een groep opgenomen worden. Uiteindelijk is het zo dat ik mij suf loop te prakkiseren, maar dat er van de jongens zelf geen initiatief komt. Van hun moeder verwacht ik niets, want zij houdt de jongens gewoon thuis als zij aangeven niet te willen komen. Dat vind ik heel erg. Ik heb niet om deze scheiding gevraagd en afgewezen worden door je eigen kinderen, want zo voelt het, maakt het allemaal nog pijnlijker. Ik neig ernaar om te zeggen dat de jongens niet meer hoeven te komen.’

‘Ik de lasten, hij de lusten’

Thea: ‘Cees heeft heel veel moeite gehad om de scheiding te accepteren. Het leidde tot een vechtscheiding met advocaten. Dat was voor ons allemaal een hele zware tijd. Ook de kinderen hebben daarin veel te verduren gehad. Cees is een goede vader, maar soms verwacht hij teveel van de kinderen, vooral van de oudste. Op zo’n moment krijg ik dan op zondagavond twee chagrijnige jongens terug die heel baldadig zijn en niets van mij accepteren. Er is niets aan en ik moet maar zien hoe ik ze de volgende ochtend weer fris naar school krijg. Daar heeft Cees geen last van, omdat de jongens de rest van de tijd bij mij zijn. Daar komt nog eens bij dat ze eigenlijk al op vrijdagmiddag naar hun vader zouden gaan, maar hij kwam ze steeds op een ander tijdstip ophalen. Dat kostte mij zoveel energie dat ik daar maar een punt achter heb gezet. Dus eigenlijk komt het er op neer dat alle zorg voor mijn rekening komt en dat de vader één keer in de twee weken wat leuks met ze wil gaan doen. Ik heb de lasten en hij voornamelijk de lusten. Naast de zorg voor de kinderen werk ik ook 38 uur. De combinatie kost mij erg veel energie, merk ik. Ik zou niets liever willen dan dat ze met veel plezier naar hun vader gaan en daar een leuke tijd hebben.’

De mediator: ‘Ik zou jullie willen adviseren om met elkaar om de tafel te gaan. Het lijkt erop dat Thea veel beter weet wat haar behoeften zijn ten opzichte van een aantal jaren geleden. Uit het verhaal van Cees lees ik de behoefte om minder verwachtingsvol naar de weekenden toe te leven. Hij zou beter af zijn met een gemakkelijkere invulling van de momenten met zijn kinderen. Wat meer praktische tijdbesteding. In de versie van Thea komt veel meer naar voren dat zij toe is aan rust en regelmaat, waarmee ik overigens niet bedoel dat ze niet voor de kinderen wil zorgen. Het gaat dan meer om de vermoeidheid die je soms overvalt door je werk gecombineerd met de opvoeding van de kinderen. In jullie situatie wordt er eigenlijk te weinig gebruik gemaakt van de verschillende positieve invloeden die jullie samen op je kinderen kunnen hebben. Kinderen kunnen niet zonder hun moeder en ook niet zonder hun vader. Een iets andere invulling van het schema zou hierin een hulpmiddel kunnen zijn. In plaats van enkel eens per twee weken een bezoek te brengen aan papa, zouden zij daar bijvoorbeeld ook wat vaker in de week kunnen eten. Daarnaast kan hij dan bijvoorbeeld ook ondersteuning bieden bij het maken van huiswerk. Het gaat erom wat jullie willen. Er zijn talloze alternatieven voor de huidige situatie te bedenken, maar het zal jullie én de kinderen helpen om wat meer verbinding met elkaar te hebben. Dit zal jullie ook minder het gevoel geven dat je er alleen voor staat. Jullie hebben allebei een rol in de opvoeding, steun elkaar om die rol samen in te vullen.’

Over de mediator

‘Er gebeurt altijd wel iets in je sociale omgeving waardoor je even van je stuk bent gebracht. iMediators is in die gevallen een handige partner om bij je te hebben. Online of aan tafel helpen wij vrienden, partners en collega’s weer in gesprek te komen. Samen naar een nieuwe toekomst zonder jezelf te verliezen.’

Michiel Hordijk (44) is full certified mediator in familie-  en arbeidskwesties. Als vader van een dochter uit een eerder huwelijk en een zoon in zijn huidige relatie staat hij zelf dagelijks voor de keuze hoe je omgaat in alle verschillende situaties op het werk en in je gezin.Wekelijks gaat hij op VIVA.nl in op een voorgelegde situatie en geeft hij een tip hoe met de situatie kan worden omgegaan. Heb je zelf een vraag of situatie die je wil voorleggen aan Michiel? Mail deze dan naar: viva@imediators.nl

Lees ook:

Scheiden vanwege religie: ‘Hij werd steeds radicaler in zijn uitspraken’
Een kind en uit elkaar: ‘Ze zet onze zoon niet op de eerste plaats’
Petra: ‘Mijn ex-man zadelt mij op met de schuld van zijn ex’
Een break-up bij de buren: ‘Iedere avond na acht uur begint het geruzie’
Alexandra: ‘Hoe hou ik mijn broer op afstand?’
Karin: ‘Mijn ex wil niet betalen voor de sport van onze zoon’
Marije verlaat haar man voor een vrouw: ‘Ik had nooit gedacht dat dit zou gebeuren’
Partneralimentatie betalen voor je ex: ‘ik betaal niet voor zijn vakantie!’

Beeld Sanoma Beeldbank