Aimee (25) neemt wraak op haar ex: ‘Hij had aan Lisa precies 
hetzelfde lulverhaal opgehangen als 
aan mij’

wraak op ex

Aimee (25) viel als een blok voor Marc. Het enige wat ze minder leuk vond, was zijn ex-scharrel Lisa die overal opdook. En Marc die het maar voor haar bleef opnemen. Waarom eigenlijk?

Tekst Vivienne Groenewoud | Beeld Shutterstock

‘Een jaar geleden ontmoette ik Marc via wederzijdse vrienden. Hij was attent, knap, slim, sportief: alles waarnaar ik verlangde. Marc leek mij ook wel interessant te vinden. Een week na onze eerste ontmoeting nam hij me mee uit eten. Het viel me op dat hij die avond een paar keer een telefoontje wegdrukte, maar ik was te veel afgeleid door zijn bruine puppyogen om er verder over na te denken. Ik viel als een blok voor Marc en hij 
voor mij. Er leek geen vuiltje aan de 
lucht. Hoewel het aantal weggedrukte 
telefoontjes na een week of drie wel begon op te vallen. Verder was er ook nog het akkefietje met de zwarte kanten beha die ik onder zijn bed vond. Maar ja, we waren pas net bij elkaar en Marc had eerlijk 
verteld dat hij nog niet zo lang geleden had gescharreld met een ander meisje.’

Wanhopig schepsel

‘‘Maar nu heb ik jou,’ zei hij. ‘Op jou ben ik echt verliefd. Ik heb tegen Lisa altijd gezegd dat het niet serieus was, maar 
ze hoopte denk ik stiekem dat dat zou veranderen. Het zou me niets verbazen als ze die beha expres heeft laten liggen, zodat ze een excuus heeft om nog eens 
terug te komen.’ ‘Jeetje, wat lullig zeg,’ zei ik zo empathisch mogelijk. Ondertussen vond ik die Lisa maar een wanhopig schepsel. Het zou mijn eer te na zijn om zo achter een man aan te lopen. Want dat deed ze nog steeds, gaf Marc toe toen ik vroeg of zij het was die hem zo vaak belde. Ook zei hij dat hij medelijden 
met haar had. Daarom wilde hij niet te hard tegen haar zijn. Volgens hem zou 
ze vanzelf wel ophouden.
Dat deed ze niet. Lisa bleef bellen en als ik Marc opzocht in het eetcafé waar hij werkte, deed hij altijd heel spastisch en afstandelijk. Lisa kwam er ook vaak, zei hij en ze was nogal kwetsbaar. Daarom wilde hij het er niet inwrijven dat hij nu gelukkig was met iemand anders.
‘Wij weten wat we hebben, maar zij 
heeft gewoon nog wat tijd nodig,’ zei 
hij wanneer ik weer eens met mijn ogen rolde als zijn telefoon voor de tiende keer ging. Ik begon er een raar gevoel over te krijgen. Het klopte gewoon niet. Tegelijkertijd werd ik steeds nieuwsgieriger naar die Lisa. Het moest wel een zielig vogeltje zijn, als ik op de verhalen van Marc afging. Op een avond had ik niet met hem afgesproken, maar besloot ik na het sporten spontaan nog even langs te gaan op zijn werk. Er zat een groepje vrienden en 
kennissen aan de bar, onder wie een blond meisje dat het hoogste woord voerde. Van een afstandje sloeg ik het groepje gade. Marc had me nog niet gezien, hij was te druk bezig de populaire barkeeper uit te hangen. ‘Blondie’ op haar beurt hing als een teek met verlatingsangst aan Marcs lippen. Er kwam stoom uit mijn oren.’

Puppyblik

‘Wat dacht dat peroxidemormel eigenlijk wel? Ik kende die blik maar al te goed. De hitsigheid droop uit haar ogen, dat was zelfs van meters afstand te zien. Alsof hij iets voelde, keek Marc plotseling mijn kant op. Aan zijn gezicht te zien, schrok hij, maar hij herpakte zich en liep op een drafje naar me toe. ‘Hey schatje!’ zei hij, terwijl hij me aan de andere kant van de bar parkeerde. ‘Wat doe jij hier? Ik had 
je helemaal niet verwacht. Wil je wat drinken?’ ‘Dat is Lisa, zeker?’ vroeg ik, zijn woorden negerend. Daar was ie weer: die onschuldige puppyblik. Een Walt 
Disney-figuur kon er nog wat van leren.
‘Ja, sorry. Ik vind het helemaal niets dat ze hier is, maar een van mijn vrienden heeft haar meegenomen. Volgens mij ziet hij haar wel zitten. Ik hoop eerlijk 
gezegd dat het wat wordt, dan laat ze 
mij misschien met rust.’ Marc zuchtte demonstratief, waarschijnlijk voor het dramatische effect. ‘Ik hoop het ook,’ zei ik afgemeten. Ik wilde Marc een zoen 
geven, maar hij draaide toevallig net zijn hoofd weg, zodat die op zijn wang terechtkwam. ‘Weet je wat,’ zei Marc, terwijl hij zijn sleutelbos uit zijn zak tevoorschijn haalde. ‘Ga jij alvast naar mijn huis, dan zie ik je daar over een uurtje als Ramon me af komt lossen.’ Hij drukte zijn huissleutel in mijn hand en liep vervolgens naar de andere kant van de bar, die in de tussentijd aardig volgestroomd was. Ik wierp nog een blik op Lisa. Ze zag er helemaal niet zielig uit. Eerder brutaal. Het was zelfs een beetje minachtend, zoals ze naar me keek. Ik kneep mijn ogen een beetje toe en draaide toen demonstratief mijn hoofd om. Ik had al geen zin meer om hier nog langer te blijven. In Marcs appartement had ik geen tijd om lang te piekeren. Niet lang nadat ik een glas wijn had ingeschonken en mijn schoenen had uitgeschopt, kwam hij zelf binnen. Hij leek een beetje gejaagd. ‘Ben je er nu al?’ vroeg ik verbaasd. ‘Ja, ik heb gevraagd 
of Ramon wat eerder kon komen. Ik had het helemaal gehad daar. En nu ik wist dat jij hier op me zat te wachten, wilde 
ik al helemaal snel naar huis.’’

Marineren in sekszweet

‘‘Ik denk dat je echt duidelijker moet zijn tegen Lisa, ik heb niet het idee dat het kwartje snel bij haar gaat vallen. Zelfs een blinde ziet dat ze nog steeds hartstikke verliefd op je is,’ zei ik bits. Marc lachte, wat me nog woester maakte. ‘Ach, wat geeft dat nou. Vergeet haar toch, ze is gewoon zielig.’ Marc kuste me in mijn nek. Ik stribbelde nog een beetje tegen voor de vorm, totdat hij me de slaapkamer introk.
Het viel me op dat het dekbed klammig aanvoelde, alsof er een week lang iemand in had liggen zweten. En dat terwijl ik hem het eergisteren nog zelf had zien verschonen. Ik stond er niet al te lang 
bij stil, want Marc deed met zijn hoofd tussen mijn benen flink zijn best om 
me af te leiden. Toch zat het me niet 
lekker. Toen Marc later onder de douche stond, deed ik iets wat ik nog nooit eerder had gedaan. Ik pakte zijn telefoon. Er zat een code op, maar die had ik – heel per ongeluk expres – een paar dagen eerder toen Marc naast me zat gezien en onthouden. Mijn hart bonsde in mijn slapen, terwijl ik Marc hoorde zingen onder de douche. Ik opende zijn berichten. ‘Denk je ook al de hele dag aan gisteren?’ las ik. ‘God, wat was je geil.’ Erbij zat een foto van Marc, of liever gezegd een bepaald, uitgeput onderdeel van hem, in zijn bed. Ik herkende zelfs de dekbedhoes waar 
ik op dat moment onder lag! Het voelde 
alsof er honderd kleine naaldjes in mijn hoofd prikten. Ik keek naar de datum. Die was van de dag ervoor, toen ik bij mijn ouders in Groningen was geweest. Snel maakte ik met mijn eigen telefoon een foto van het nummer waar het bericht vandaan kwam en sprong uit Marcs vieze, klamme bed. Ik rilde bij de gedachte dat ik blijkbaar in het sekszweet van iemand anders had liggen marineren. Ik schoot mijn kleren aan en liep de deur uit. 
Het enige wat ik wist, was dat ik zo snel mogelijk weg wilde. Op het eerste het beste bankje dat ik buiten tegenkwam, toetste ik het nummer van de foto in. ‘Hoi, met Lisa.’ Ik slikte ‘Dag. Je spreekt met Aimee.’
Om een lang verhaal kort te maken: Marc bleek een regelrechte rat, die blijkbaar niet zo origineel was in het verzinnen van alibi’s. Hij had aan Lisa precies 
hetzelfde lulverhaal opgehangen als 
aan mij. Dat ik een scharrel was die hem maar niet kon loslaten. Dat ik maar op bleef duiken op zijn werk, ook al had ie duidelijk gemaakt geen interesse te hebben. En dat ie medelijden met me had. Want op háár, Lisa, was ie wél hartstikke gek. Echt waar! Medelijden was dan wel een rode draad in Marcs verhaal, bij Lisa en mij ontbrak het er nogal aan. Diezelfde avond nog spraken we af om onze ervaringen tot in detail uit te wisselen. En na wat glazen rosé mondde dat al snel uit 
in het verzinnen van een manier om 
het Marc eens goed betaald te zetten. Aanvankelijk hadden we bedacht dat 
we, tegelijkertijd maar onafhankelijk van 
elkaar, met het bericht zouden komen dat we overtijd waren, maar toen we weer wat ontnuchterd waren, leek ons dat 
toch net even te veel over de top. Daarom bedachten we dat Lisa degene zou zijn die zogenaamd in de rats zou zitten over een fictieve zwangerschap. Dit zou ze Marc vervolgens appen op het eerstvolgende moment dat ik bij hem was, zodat hij flink in de stress zou schieten.
Hoewel het me moeite kostte om die vrijdag erop mooi weer te spelen tegen Marc, zorgde het vooruitzicht van onze wraak ervoor dat ik een nooit eerder vermoed acteertalent tentoon wist te spreiden. Ik had met Lisa afgesproken dat ze klokslag half tien zou appen, dus toen ik Marcs 
telefoon hoorde bliepen en zijn schattige, leugenachtige wangetjes zo wit als een doek zag worden, wist ik meteen hoe laat het was. Met mijn onschuldigste stem vroeg ik of er iets aan de hand was. Marc mompelde iets over ‘problemen op de zaak’ en dat hij snel even naar het café moest om te helpen. Ik vertrok naar Lisa, met wie ik had afgesproken. De hele avond hebben we ons rot gelachen om Marc, die ons beurtelings appjes stuurde met teksten als: ‘Schatje! Waar ben je nou?’ Twee dagen verdwenen we van de radar. Daarna hebben Lisa en ik Marc 
allebei, zonder verdere uitleg gedumpt via de app. Het enige wat Lisa nog uit goed fatsoen deed, was melden dat de zogenaamde zwangerschap vals alarm was. Maar ik had zelf ook nog iets gedaan…’

Vreemde voorkeuren

‘Lisa en ik waren de enigen die wisten dat we een hele middag hadden gegoogeld naar ‘vreemde seksuele voorkeuren’. 
Met als zoekterm ‘weird porn’ kan ik je vertellen dat internet voor interessante resultaten zorgt. De SpongeBob-pornoparodie verdient hierbij een eervolle 
vermelding, maar haalde uiteindelijk 
niet de speciaal geselecteerde top drie. Wat dan wel? Seks met geamputeerden, ‘pterodactyl porn’, waarbij mannen zich verkleden als een hitsige dinosaurus en poepseks. Hoewel die laatste wel wat voor de hand liggend was, wist ik zeker dat het voor het gewenste effect zou zorgen. Vlak voordat ik Marcs huis voor de laatste keer verliet, printte ik flink wat van deze materie, sprenkelde er voor het dramatische effect wat losgeklopt ei over, en legde 
het stapeltje prints in het nachtkastje 
aan de kant waar Lisa en ik, zonder het van elkaar te weten, om en om hadden gelegen. Ik wist zeker dat Marc nooit in dat laatje keek. Net zoals ik zeker wist 
dat vrouwen nieuwsgierig zijn. En dat er snel – heel snel – eentje zou komen die het laatje op een onbewaakt ogenblik 
zou opentrekken…
Een paar weken later was ik in het café waar Marc werkte. Uiteraard op zijn 
vrije avond, want ik had geen enkele 
behoefte om zijn leugenachtige snuit te zien. Na een tijdje kwam er een meisje naar me toe. Met een samenzweerderige blik vroeg ze: ‘Zeg, vertel eens. Heeft Marc echt van die vreemde voorkeuren. Je weet wel. In bed?’ Ik probeerde mijn lach in te houden en tegelijkertijd zo geshockeerd mogelijk te kijken. ‘Ehm… hoe weet 
je dat?’ vroeg ik. Ze vertelde dat haar vriendin wat rare dingen in zijn nachtkastje had gevonden en zonder iets te zeggen uit zijn huis was gevlucht. Ik trok mijn wenkbrauwen veelzeggend op en antwoordde met een pokerface: ‘Waarom denk je dat we uit elkaar zijn?’ Daarna pakte ik mijn tas en liep weg.
Zoals ik al zei: we werden niet teleurgesteld. Al snel gingen de geruchten over Marcs vreemde voorkeuren door het hele dorp. Lisa en ik zijn trouwens nog steeds vriendinnen. Maar samen op mannenjacht gaan, dát doen we niet. We vallen toch te veel op dezelfde types…’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 37 – 2017. Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale zomeraanbieding: 10 nummers voor slechts €10.