Als thuisschrijfmoeder kom je nog eens ergens (en ben je alles tegelijk)

geroosterde venkel

Dat denken mensen dan soms hè, dat als je geen baan buiten de deur hebt en ‘alleen maar’ thuis zit (ik zit zelden) of thuis schrijft (vandaar ‘thuisschrijf- moeder’), dat je dan nergens komt.

Niets is minder waar.

Ik word vaak wakker op de boerderij, kom op bouwterreinen en breng soms hele ochtenden door in muziekstudio’s.

Koeiengeloei uit de kamer van Jippe en Bo. Een varken kort daarna. Gehinnik. Zelfs hier in de stad waan ik me op de boerderie. Leve de geluidsboeken.
Overal in huis is geluid. Terwijl ik me op die ene zin concentreer, spelen twee synthesizers door elkaar heen.

Bo en Jippe maken samen muziek (© Foto: Denise Miltenburg)

Niet veel later is daar ineens die graafmachine. Dan de cementwagen. Vooruit, een betonbreker, ook dat nog. Zoon- of dochterlief drukt op een knop en… zaag zaag… tik.. tik… drrrrrrrrrrr…
De geluiden zijn niet van echt te onderscheiden. En ja, die drilboor is het ergst.

Bladzijde uit ‘Lawaai op het bouwterrein’ (© Foto: Denise Miltenburg)

Ook ‘s avonds, als de kinderen in bed liggen, kom ik nog eens ergens. In Portugal, Thailand of in het oosten des lands. Ik reis wat af. Beland in situaties. In andermans huiskamer. Denk mee met problemen van anderen.
Ben psycholoog, coach en corrector. Meelezer, vriendin en lotgenoot. Jubel, juich, huil en deel.
Niks ‘muren die op je afkomen’. Nee, grenzen verleggen én vervagen. De wereld komt bij je thuis.

Ik ben schrijver, blogger en fotograaf. Talent coach en hoofd amusement. Stylist, kleedster en staartenmaker. Gastvrouw, kok en hoofd boterhammen smeren (Jippe eet er tegenwoordig ’s ochtends drie!). Puinruimer en kruimeldief. Wasmeisje en badjuffrouw. Voorleesmoeder en voedvrouw. Melkmachine en kotscatcher. Plasinspecteur en poepjesschepper. Bruggenbouwer en puzzelaar.
Opraaproutinier en keukenkampioen. Pakezel en fietstaxi.
En dan vergeet ik er vast nog een heleboel.

Het houdt ook niet op na vijven. Nee, zelfs niet na bedtijd. Want nachtzuster, ook dat ben ik nog.
In de weer met neuspeer, tissues, keeldrankjes en Sinaspril. Ik knuffel en troost. En roep mezelf uit tot kampioen snottebellenwegveegworstelen. Dikke slierten snot moet ik zeggen, van die hele lange groene, -u kent ze misschien wel- die blijven komen als je er aan trekt. Ja, wat er allemaal in die kleine neusjes huist!

En de volgende dag toch weer ‘gewoon’ manager, mediator en vliegende kiep.
Ruziebeslechter. Vredestichter. Ordebewaarder.
Hoofd inkoop. Besparingsspecialist. Manager magazijn.

Ik ben van de planning, de logistiek en de organisatie. Ik ben boodschapper en telefoniste.
Manusje van alles en melkmachine.
Ja, ik fungeer zelfs als duizenddingendoekje.
Ik ren, vlieg, duik, val, sta op en ga weer door. Ik roep, draag, smeer, veeg op en begin opnieuw.

En dan nog durven mensen regelmatig te vragen: ‘Zou je niet weer eens wat willen gaan dóen?’
‘Iets gaan dóen?’

Ik ben best een beetje jaloers op Kathy de Koe… (© Foto: Denise Miltenburg)

Wat dacht je van even níks?

Als thuisschrijfmoeder ben je de spin in het (world wide) web. Zit je overal midden in. In tien teksten en tig taken tegelijk. In de luiers, in de stront, in de bouw, in de muziek, in de herrie, maar ook en vooral: in de zevende hemel.
Als Jippe zijn hoofdje op mijn schouder legt omdat hij nu écht naar bedje wil, of Bo ineens roept: ‘Ik hou van jou!’ Dan ben ik waar ik zijn wil: hier. En nu. Daar waar mijn kinderen de wereld ontdekken. En nog lekker mogen spelen.

En toch, ja toch, bekruipt me soms het gevoel dat het tijd wordt dat ik ook weer eens ergens kom. Ergens écht kom. In real life. Soms hoor. Soms. En niet dat ik nergens kom. Maar ik hoopte verder te komen. Verder te zijn.
Of moet ik gewoon denken, hoe dan ook: ik kom er wel?

O ja, en dit logje is geschreven op een gloednieuw toetsenbord. Niet van bamboe, maar wel voor niks.
Toch door veelvuldig gebruik, meende de verkoper.
Een ander type nu, van hetzelfde merk, maar met dikkere letters erop.
Eens kijken hoe lang deze letters stand houden…