Cindy (26): ‘Die zoen moesten we maar vergeten, app’te hij’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Cindy (26) haar liefde wordt niet beantwoord

“Ik weet nog precies wanneer ik Simon voor het eerst zag. Ik had me verslapen en zat met ongewassen haar achter mijn computer. Toen Simon ons kantoor binnenstapte, was het alsof het licht aanging, zo leuk was hij. Die ochtend kroop hij in mijn hoofd en ik krijg hem er niet meer uit. Vreselijk irritant, want hij wil me niet.

De eerste tijd maakte ik mezelf nog wijs dat ik een kans had. Al leek hij blij met zijn single bestaan en was ons contact puur vriendschappelijk. Maar dat kon veranderen, nietwaar? Ik zocht hem vaak op om 
te kletsen en dat was altijd erg gezellig. En we mailden veel. Al ging dat voornamelijk over werk, elke keer als ik zijn naam in mijn inbox zag, kreeg ik het warm. Ik was ervan overtuigd dat er iets aan het opbloeien was tussen ons. Dat hij hints van mij, om eens samen een borrel te doen bijvoorbeeld, niet oppikte, weet ik aan mezelf: ik was vast niet duidelijk genoeg. ‘Als een man je wil, weet hij je echt wel te vinden,’ zeiden vriendinnen. Maar ik dacht: hij heeft tijd nodig. Iemand versieren op je werk is toch anders dan tijdens het stappen. En toen kwam dat bedrijfsuitje. Alles ging exact zoals ik hoopte. Ik bleef continu bij hem in de buurt en hij leek dat alleen maar gezellig te vinden. Tegen het einde had hij zo veel gedronken dat hij het prima vond dat ik hem thuisbracht. Met een glimlach zat ik naast hem, mijn mooiste lingerie onder mijn kleding verstopt. Er kon niets meer misgaan, vannacht zou ik mijn benen om zijn nek vouwen. Maar voor zijn deur wilde hij doodleuk uitstappen. Alleen. Verschrikt zoende ik hem gedag en liet mijn derde kus half op zijn mond komen. Toen had ik beet: hij gromde en pakte me vast. Onze zoen was nat en gulzig. ‘Laten we verstandig zijn,’ zei hij, terwijl hij me losliet. Het portier viel met een knal in het slot.

Onderweg naar huis wist ik mijn teleurstelling alweer om te buigen naar hoop. Hij zou vast wat laten horen. Straks misschien al, vanuit bed. Maar mijn mobiel bleef stil. Toen ik het op zondagavond niet meer hield en app’te hoe leuk het uitje was geweest, schreef hij terug dat hij wel erg dronken was geweest. Die zoen moesten we maar vergeten. ‘Tuurlijk joh,’ tikte ik met prikkende ogen terug. Wat moest ik anders? Schrijven dat ik stapelverliefd was, denk ik achteraf. Toen kon het nog, nu zou dat nergens meer op slaan. Ik blijf al maanden op afstand. Mijn gevoel is niet weg, maar ik laat er niets van merken. Ik doe net alsof ik niet ga gloeien als hij naast me staat. Alsof ik niet continu weet waar hij uithangt en baal als hij met andere vrouwelijke collega’s staat te kletsen. Soms lijkt het even over en denk ik: wat een zak is het ook, dat hij me niet wil. Tot hij weer sexy naar me lacht. Dan ben ik terug bij af. Niemand lijkt net zo leuk als hij, waar ik ook zoek, wie ik ook zoen. Knettergek word ik ervan. Kan iemand me alsjeblieft vertellen waar de schakelaar zit om deze 
irritante, zinloze verliefdheid uit te zetten?”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 19-2016 Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «