Daans column: ‘Door mijn extreme voorzichtigheid pakte ik haar bijna vol op haar bek’

daans column

Columnist Daan (27) schrijft elke week over zijn mislukte dateleven.

‘Ze was mooi, bloedmooi. Zo’n meisje waarvan je tegen je ik-neuk-iedere-week-een-andere-chick-vrienden zonder enige vorm van gêne had kunnen zeggen dat je een afspraak had met een lekker wijf. Ik had niet verwacht ooit met iemand van dien aard op date te zullen gaan en juist dat maakte het zo pijnlijk dat ik haar op onze eerste afspraak niet meteen had herkend van de foto. We stonden enkele minuten praktisch naast elkaar te wachten op de plek waar we hadden afgesproken. Zij had er al gestaan, met haar rug ietwat naar mij toegedraaid. Goddank gebeurde dit in een drukke straat in hartje Groningen. Het was druk en dat was tenminste iets van een excuus, zij het ronduit slap.

‘Daan?’ Ze had mij wel onmiddellijk herkend toen ze eens rond was gaan kijken. Min een voor mij. Ik stak mijn hand uit, latere hashtag-me-too’s moesten worden voorkomen. Zij boog haar gezicht echter zonder aarzelen naar het mijne voor drie kussen. Ik stuurde mijn gezicht richting haar rechterwang. De verkeerde kant, Joost weet waarom. Het resultaat was dat ik haar door mijn extreme voorzichtigheid toch bijna vol op haar bek pakte. Min twee en de feitelijke date moest nog beginnen. Het frivole meisje kon er gelukkig hartelijk om lachen, onze afspraak was niet al op voorhand om zeep geholpen.

We gingen een café binnen en bestelden een koffie en thee. We spraken wat over ditjes en datjes. We wisten al een en ander van elkaar door onze gesprekken op een niet nader te noemen datingapp. We praatten veel. Ik praatte veel. Er zouden verdomme geen ongemakkelijke stiltes vallen! Vrouwen houden alleen van jongens als ze ook wat te melden hebben, luidde mijn stelligste overtuiging. Niet over modeltreintjes of Formule 1 of World Of Warcraft natuurlijk – dat kon ieder groentje bedenken – maar wat te melden moesten ze hebben, dat wist ik zeker. En laat dat nu mijn sterke kant zijn, ouwehoeren.

Toen ik in mijn middelbareschooltijd altijd het onderspit dolf bij de macho’s, hield ik mezelf steeds voor: er zal een tijd zijn dat meisjes vrouwen worden, en ouder, en wijzer, en gaan voor iemand die wat te vertellen heeft. Wachten kan lang duren.

Goed, we waren op date dus, en dronken koffie, en lulden een gat in de dag en ik zag dat het goed was. Niet veel later namen we afscheid, onhandig vanzelfsprekend, maar ik was tevreden. Niet geheel onterecht, zo bleek. Een tweede afspraakje volgde, een derde, een vierde. Er gebeurde eens wat tussen ons en, hoewel ik uiteindelijk keihard gefriendzoned ben, ben ik haar altijd blijven zien.

Op een dag vond ik mijzelf in een kroeg in Amersfoort, pratend met een meisje. Het was gezellig en ik had niet de indruk dat die gedachte slechts eenzijdig was. Op enig moment kwam een vriendin van het meisje naast mij staan. ‘Weet je wat het met jou is!?’ blafte ze in mijn oor. ‘Je praat te veel!’ Langzaam droop ik af.

Ik snapte er niets van en legde voorgaande uit aan de inmiddels goede vriendin van de eerdergenoemde date. Ze wilde me iets laten lezen. Het was een appje aan haar beste vriendin, vlak na onze eerste afspraak. Of het leuk was geweest, vroeg de vriendin. ‘Hij praatte wel veel’, was het antwoord.’

Lees ook:

Daans column: Tinder

Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale aanbieding: 10 nummers voor slechts €10.