De Badjas: Stil verlangen

column de badjas

Met haar wilde ik niet mijn standaard routine uitvoeren. Met haar had ik andere plannen. Zij was geen vrouw die ik alleen maar wilde hebben, ik wilde meer. Toen ik haar leerde kennen, was ze nog jong en bleu. Maar ze heeft altijd iets in zich gehad wat mij aantrok. Een periode lang was 
ze mijn collega. Nadat we onze carrière 
elders hadden voortgezet, spraken we 
met enige regelmaat af. Allebei hadden we een gezonde relatie, we waren gewoon vrienden.

Eerlijk gezegd ben ik nooit echt overtuigd geweest van een gewone vriendschap 
tussen een man en een vrouw. Bij mij zit er in elk geval altijd een bepaald verleidingselement in. En een bepaalde aantrekkingskracht. Dat het gewoon nog niet is gebeurd, maar wel altijd in de lucht hangt. Een van 
de twee is altijd uit op meer. De meesten die in deze situatie zitten, zullen dit bijna altijd ontkennen, omdat ze de vriendschap niet 
op het spel willen zetten. Maar ik had mijn keuze gemaakt: ik wilde mijn vriendschap wél op het spel zetten. Ik wilde weten of dat stille verlangen, dat altijd had gesluimerd, meer was. Het kon toch niet anders?

Ik wilde weten of 
dat stille verlangen, 
dat altijd had 
gesluimerd, 
meer was

Toen we beiden al enige tijd onze relaties hadden verbroken, bespraken we ons 
vrijgezellenbestaan in verschillende hotellobby’s, met een goed glas wijn. Want dat was ons ding. Het flirten dat altijd al aanwezig was geweest, kon nu eindelijk ergens toe leiden. Ik zou er in elk geval vol voor gaan. Maar als ik iemand al langer ken 
of echt leuk vind, gaat het verleiden iets minder soepel. Er staat immers iets op het spel. Daarnaast ben ik er dan onzeker over of de ander wellicht alleen op iets vriendschappelijks uit is. Bovendien: het is niet de laatste keer dat ze naast me zit. Dus mocht het nu niet gebeuren, dan mogelijk een 
volgende keer. Toch nam ik deze avond het advies van een vriend ter harte. “Het leven 
is geen romantische film. Als je gaat zitten wachten met zoenen totdat er een strijkkwartet begint te spelen, dan kun je lang wachten.”

Dus hier zaten we dan. Het strijkkwartet was tot op heden nog niet gaan spelen, dus het was aan mij. Onze handen raakten elkaar aan. We streelden elkaars vingers en mijn vingers gleden onder de mouw van haar shirt, over haar onderarm. Haar shirt hing verleidelijk half over haar schouder. Mijn 
andere hand streelde haar ontblote schouder, richting haar hals. Ze voelde fijn. Ze 
genoot van mijn aanrakingen. In gedachten begon het kwartet te spelen. Met mijn mond ging ik richting haar mooie volle rode lippen.

Wat er precies gebeurde, weet ik niet. Maar ik voelde niets. Ook zij voelde niets. Geen wederzijds verlangen naar meer. Geen 
chemie. Echt helemaal niets. Behalve een ongemakkelijke situatie. 
Heel even hebben we nog in elkaars armen gelegen. Als vrienden. Opeens zei ze: “Ik ga zo naar huis”. Toen stond ze op en liep de deur uit, samen met onze vriendschap.


De Badjas is een bewust naamloze schrijver uit Amsterdam, die elke week over zijn sexavonturen vertelt.

Lees ook:

Maak kennis met De Badjas: ‘Op sexgebied is iedereen ervaringsdeskundige, alleen schrijf ik het op’
De Badjas: Klokkijker
De Badjas: De kasteelvrouw
De Badjas: Een pro
De Badjas: Verpest
De Badjas: Een vieze vette hap
De Badjas: Financieel onafhankelijk
De Badjas: Onbeschermd
De Badjas: Verliefd
De Badjas: Op de dansvloer
De Badjas: Op de dansvloer – deel 2
De Badjas: Sex met je ex
De Badjas: De dokter
De Badjas: Haar verhaal
De Badjas: Bekijks
De Badjas: Nachtcontacten
De Badjas: Respectloos einde
De Badjas: Het potentiële trio