De Ikea-lattenbodem. Een sage

Zoals ik al eerder liet doorschemeren is B. mijn vriend. Al 15 maanden lang, dus kun je stellen dat de nieuwigheid er wel een beetje vanaf is. We kennen elkaar gewoon al vrij goed. Zo weet ik dat hij het verschrikkelijk vindt als ik ABBA- liedjes zing, en weet hij dat ik met mijn ogen rol als hij op mijn vraag “hoe laat zal ik de wekker zetten?” antwoordt: “Nou, anders zet je em gewoon nu.”

Gewenning, heet zoiets. Maar het feit dat we elkaar al een tijdje kennen heeft ook zo zijn voordelen. Zo zijn we erachter gekomen dat we gewoon een héél goed klusduo zijn. Maar echt. Het is dat Rob en Nico al het veld hebben moeten ruimen voor die twee andere kekke klusjongens, maar anders hadden wij mákkelijk ‘Eigen Huis en Tuin’ over kunnen nemen.

Ons nieuwste project was B. zijn nieuwe lattenbodem. En u weet, lieve lezer: een lattenbodem van de Ikea in elkaar zetten is niet het allerslimste wat een liefdespaar kan doen. Youp van’t Hek maakte er al eens een conference over. Maar B. en ik hebben de gouden combinatie: ik heb totaal geen inzicht, maar heel veel geduld. En B. heeft totaal geen geduld, maar wel heel veel inzicht. Ik zeg: appel, ei. U kent dat.

Zo’n lattenbodem bestaat uit heel veel plankjes, en twee dingen die eruit zien als ruggengraten van Dinosauriërs. En die uiteinden van de plankjes moesten in de plastic houdertjes van de ruggengraten gepropt worden. En dat leek een beetje op een jongemeisjesontmaagding: “Pas op! Voorzichtig! Het past niet! Het past wél! Niet te hard! Anders scheurt ie! Nu gewoon duwen! Duwen! DUWEN!”

Nou, B. had met zijn inzicht al gezien hoe het in elkaar moest, dus toen mocht ik met mijn geduld al die plankjes in die ruggengraat proppen.

En het lukte. Na gezwoeg en gedoe, waarbij geen on-ver-togen woord was gevallen, lag B. zijn nieuwe Sultan- lattenbodem in zijn bed. Matras erop, klaar.

We gingen even proefliggen. Het lag héérlijk. We waren intens tevreden, klopten elkaar op de schouders en riepen “Ajetoo buur!” omdat we zo’n ontzettend goed klusteam waren.

Ik draaide me om. Ineens hoorden we een doffe plof. Het matras zakte een beetje weg.

De eerste krachtterm van de avond was gevallen. En er zouden er nog veel volgen. Die nacht sliepen wij allebei als twee mummies in hun sarcofaag. Niet teveel draaien, want bij het minste of geringste zakte onze lattenbodem uit het bed.

Volgende klusproject: het bed. Ik denk dat het een groter klusprobleem wordt.

CC Beeld: Ancawonka