De juf is ziek

geroosterde venkel

Lieke schrijft:
Vroeger toen ik nog een klein kleutertje was speelde ik mee in een schoolmusical. Diep onder de indruk was ik hiervan. De musical ging over de juf die ziek was. Ook hier was ik diep van onder de indruk, omdat mijn klasgenootje de hoofdrol had (de juf) en zij de hele musical in het middelpunt van de belangstelling stond (ook al had ze geen woord tekst).
Het feit dat ze ziek was maakte een nog diepere indruk op me, want dat ze ziek was, was wel duidelijk (ze lag de hele musical in bed), maar wat ze dan precies had werd niet echt duidelijk. Het openingslied had een regel: ‘De juf is ziek, ze ligt op zaal vijf. Haar buik doet zeer, haar rug is zo stijf.’ (Dat ik dat nog weet he, ik kan eigenlijk alle nummers nog meezingen tot mijn eigen verbazing.)
In mijn rol als, 1 van de 3, koks mocht ik het eten voor de zieke juf klaar maken en, naast het meezingen van alle liedjes, had ik welgeteld 1 zin tekst. ๐Ÿ˜€
Inmiddels ben ik er achter wat de zieke juf onder de leden had, want ik heb hetzelfde meegemaakt. Mijn buik (althans zo voelde het in eerste instantie) deed ook pijn en mijn rug was ook stijf! De juf (en ik ook) had last van galstenen! Dat betekent in mijn (en haar) geval: De galblaas is ziek en die moet er uit. ๐Ÿ˜ฏ
Bijna 2 weken geleden werd ik na een dagje festivalgebeuren (Rock Werchter) in Belgiรซ ’s nachts opgenomen in het ziekenhuis met hevige pijn (ik denk vergelijkbaar met bevallingspijn, al kan ik daar nog niet over meepraten) rechts onder mijn ribben met uitstraling naar mijn rug op dezelfde hoogte. De hele nacht en de volgende ochtend heb ik daar kermend van de pijn gelegen, terwijl dokters me kwamen bezoeken en weer weg gingen, soms zelfs zonder iets te doen. Ik werd van het ene onderzoek naar het andere gebracht waar iedere keer niks uit naar voren kwam. Nadat ik in de ochtend had overgegeven voelde ik een soort schaamte opkomen. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat het loos alarm was en dat ik met een antibiotica kuurtje o.i.d. weer naar huis zou worden gestuurd. Een eerste hulparts deed nog verwoede pogingen met echo-apparatuur op mijn lichaam iets te constateren, maar hij kwam niet verder dan getuur in een zwart gat (zijn woorden waren letterlijk:‘Ik heb hier niet zoveel verstand van, ik ben maar een eerste hulparts’) en uiteindelijk heb ik tot 11 uur die ochtend moeten wachten op een arts die wel verstand had van echo’s maken. Hij constateerde maar liefst binnen enkele seconden (na uren wachten he ๐Ÿ˜ก ) dat mijn galblaas ziek was, galstenen bevatte, en het hele gebeuren er dus uit moest. Ik schrok me wild en mijn eerste reactie was dan ook: ‘Kan ik dan nog wel verder leven?’ De man keek me aan alsof ik gek was en iemand geruststellen, daar had hij volgens mij nog nooit van gehoord. Toen bekend werd wat ik had kreeg ik eindelijk ‘werkzame’ vloeistof in mijn infuus gepompt. High van de medicijnen werd ik afgevoerd. Inmiddels is de ergste pijn (gelukkig!) gezakt en sta ik, weer thuis, op een wachtlijst voor een operatie. Mijn intakegesprek is eind volgende week… tot die tijd mag ik alleen maar ‘gezond’ eten. Weet je hoe saai dat is? Stiekem ben ik blij dat het geen mooi zomer weer is, want dan was ik heel wat bbq’s en roseetjes in het park misgelopen. Binnenkort ben ik jarig. Zal dat dan ook de saaiste verjaardag ever worden, zonder taart en lekkere hapjes?

Galstenen. Die schijnen heel veel mensen dus te hebben zonder dat ze er ooit last van zullen krijgen… ๐Ÿ˜•

Wordt dus vervolgd…