De kwestie geld

geen

Ik heb er altijd een ongemakkelijk gevoel bij gehad: geld. En dan bedoel ik de combinatie geld en relaties. Ik kan er niet goed tegen als mijn partner naar mijn idee te veel voor mij betaalt. Dan voel ik me een profiteur en dat wil ik ab-so-luut niet zijn. Financieel ben ik onafhankelijk en dat wil ik zo lang mogelijk zo houden.

De helft betalen
Heel a-romantisch, ik weet het, maar tijdens (eerste) dates wilde ik vroeger altijd minstens de helft betalen. Als hij de bioscoopkaartjes kocht, zorgde ik er snel voor dat ik de drankjes en de popcorn voor mijn rekening nam. Stond hij erop het etentje te betalen, moest en zou ik het de volgende keer doen. No way dat ik zo’n meisje zou worden dat op de zak van haar vriendje teerde. Dat ik daarin soms tot op het irritante af doorsloeg (wil je als jongen eens galant doen, mag het niet), kon me niet schelen. Liever dat, dan dat hij (al) zijn zuurverdiende geld aan mij besteedde. Ik zou me doodschamen.

Op gevoel
Nog steeds vind ik het lastig. Heel lang heb ik niet willen weten wat mijn vriend verdient en hoe veel hij op zijn spaarrekening heeft staan. Dat gaat me niks aan, vond ik, het was geen issue. Toen ik bij hem introk, was het echter wel even handig om de financiën naast elkaar te leggen. Wat had hij aan ‘huur’ van mij nodig en hoe veel zouden we dan allebei kunnen sparen? Een gezamenlijke rekening met een keurig huishoudpotje, zodat ik precies even veel als hij zou betalen, vond hij nog niet nodig. Van hem hoeft dat allemaal niet zo strikt, hij verdeelt de gezamenlijke uitgaven liever een beetje op gevoel. Ook best, maar reken maar dat ik hem in de gaten hou. Voor hem is het vanzelfsprekend dat hij veel en vaak betaalt, daarin moet ik hem soms echt afremmen.

Schuldgevoel
Menig vrouw zal mij hierom voor gek verklaren. Het klinkt vast stom, maar ik voel me er niet prettig bij als iemand geld aan mij uitgeeft. Dan bekruipt me een soort schuldgevoel. Soms heb ik de neiging daardoor te overcompenseren, ook als het om vrienden of collega’s gaat. Rondjes geven doe ik regelmatig en bijna altijd als eerst, kleine leningen hoef ik nooit terug en bij het kopen van kadootjes let ik zelden op de prijs.

Mocht het zo zijn dat ik zelf even iets van iemand anders heb moeten lenen, stort ik het terug voor diegene ook maar met z’n ogen heeft geknipperd. Als we uiteten gaan met vrienden en mijn partner betaalt even voor ons allebei, stort ik soms zonder zijn toestemming de helft van het geld terug op zijn rekening.

Hoe zal het gaan?
Ik ben benieuwd hoe dat later zal gaan. Mochten wij ooit een kindje krijgen, zou ik graag minder willen gaan werken. Zal ik het dan minder lastig vinden om te leven van mijn vriends geld, of maak ik het mezelf dan nog steeds zo moeilijk? Eén ding weet ik zeker: voor mezelf shoppen met zijn pinpas zal ik nooit kunnen. Alhoewel dat misschien heel anders is als je man miljoenen op de bank heeft staan…

Beeld: Thinkstock