De laatste dag van 2006

geroosterde venkel

Terwijl iedereen het jaar overdenkt, oliebollen staat te bakken of zich geestelijk voorbereidt op een lange nacht, zitten wij in het verpleeghuis. Wederom zijn we gebeld dat Pier’s moeder stervende is. En dus spurtten we ons er in allerijl heen. Zus C met één geschoren been, ik met m’n trui achterstevoren, anderen ongedoucht of zonder ontbijt. Het jaaroverzicht dat ik gepland had vandaag te publiceren schiet er even bij in.

Haar ademhaling is onregelmatig. Soms stokt het wel een halve minuut, waarna ze ineens weer een paar keer ademhaalt, zwaarder nu.
Haar lichaam schokt. Hoe lang nog?

M’n zusje belt. ‘Denk ook aan het lichtpuntje in jullie leven.’
Ik wrijf over m’n buik. Ze heeft gelijk. Want dat is er ook, dat nieuwe leven. En dat brengt ons ondanks het verdriet deze dagen ook heel veel geluk.

We zitten in de huiskamer van het tehuis. Kijken uit over de stad.
Hier en daar wordt de grijze hemel al door wat vuurwerk gesierd.
Af en toe is ze bij. Dan wil ze eruit. Als we komen krabbelt ze elke keer weer op. Ze praat zelfs weer een beetje. Wil haar bed uit.
‘Ik moet daar heen om m’n haar te wassen. Willen jullie hier liggen?’
Soms weet je niet of je moet huilen of lachen.

Kunnen we vanavond gewoon naar het oudejaarsfeestje gaan? Of zijn we dan straks misschien te laat als het écht zover is? En stel dat we exact als het vuurwerk knalt ons een weg door jumping jacks, spinning salvo’s, rotjes en ratelbanden, kanonslagen en crackers, mitrailleurbanden en megaknallers, fire vulcano’s, thunders en tornado’s moeten banen?
De komende uren zullen het leren.

Iedereen een fijne jaarwisseling gewenst!