De parttime hufter

geen

Ik ben niet zo goed met de liefde. Of de liefde is niet zo goed met mij. Zo heb ik momenteel mijn oog laten vallen op een hufter. Correctie: een man die zich bij tijd en wijle nogal hufterig opstelt. Richting mij, that is. Onze sporadische afspraken spelen zich vooral binnenshuis af, waar hij ‘s avonds een attente gastheer is maar ‘s ochtends op bjusterbarlike wijze verandert in een soort koelvriescombinatie. In de tussentijd lijkt hij radiostilte zo’n beetje te hebben uitgevonden, om over zijn rondborstige Britse tochwelwatmeerdan-vakantieliefde nog maar te zwijgen.

Run, Forrest, run
Kortom, foute boel, dat ziet een blinde. Over het advies van de mensen die het beste met mij voor hebben kan ik dan ook kort zijn: run, Forrest, run. He’s just not into you. Waarom ben ik dan toch als een malle voor dit heerschap gevallen? Heb ik bindingsangst, gun ik mezelf geen leuke man, heb ik een slechte jeugd gehad of toch een trauma opgelopen toen ik als elfjarige thuiskwam van zeilkamp en mijn konijnen Pybe, Wiebe en Siebe plots verdwenen bleken?

Percolator
Neen. Niets van dit alles. Ik ben er gewoon nog steeds van overtuigd dat er diep in deze parttime hufter een Echt Leuke Man schuilt. Want hij heeft twee katten (dierenvriend), zonnepanelen (milieubewust), is docent (maatschappelijk betrokken), houdt van The Breeders, lacht om The League of Gentlemen, maakt – uiteraard binnen het betamelijke – leuke foute grappen over minderheden, heeft fairtrade hagelslag en zet koffie met een percolator. Ik bedoel maar.

Trieste bedoening
Persoonlijk vind ik het wel te prijzen, mijn onvermoeibaar uitgaan van het goede in de mens. Maar in dit geval schiet ik er niet zoveel mee op. En het wordt inmiddels ook wel een beetje een trieste bedoening. Dus daarom heb ik besloten dat het maar eens klaar moet zijn.

Snel en pijnloos
Een vriendin vroeg me vorige week of ik verliefd was. Daar moest ik even over nadenken. Bij verliefdheid hoort naar mijn idee een soort onbevangenheid, niet de berusting waarmee ik vorige week zijn voordeur uitliep. Dus nee, verliefd ben ik niet. Dat geeft hoop voor een snel en pijnloos einde van deze exercitie. Mijn drie konijnen was ik ook best snel vergeten.

© Beeld:privébezit