Diepste zielenroerselen

‘Wat heb ik daar nu nog te zoeken?’ sprak een vriendin van me laatst wijselijk. Ze ging nooit meer stappen, want de buit was al binnen. Liever dan in een rumoerig café, zat ze thuis behaaglijk op de bank met haar vriend. ‘Cocoonen’, noemde ze het.

Cocoonen
Natuurlijk begreep ik haar. Het kan heerlijk zijn om onder een dekentje te kruipen, je koude voeten tegen je vriend aan te schurken en ondertussen mensen te kijken op tv.

Of muffins te bakken met stukjes pure chocolade, of dat saaie witte servies met speciale porseleinstickers te voorzien van okergele geometrische patronen.

Ademend hol
Toch – ondanks dat mijn eigen ‘buit’ ook al jaren binnen is – vind ik mezelf nog regelmatig terug in die zwetende mensenmassa. Niet om overdreven sexy te dansen, of aan het einde van de nacht mijn tong in een ademend hol te steken.

De nachtelijke stad heeft over de jaren heen steeds een andere functie gekregen. Op mijn 16e was het de ideale plek om mijn vrienden eens in een andere setting dan die saaie schoolgangen te ontmoeten.

Antropologisch onderzoek
Op mijn 18e streelden de clichématige complimenten mijn ego. Op mijn 20e bleek het een goede plek om mijn zorgen te vergeten. Op mijn 22e ontmoette ik er mijn huidige man en nu op mijn 27e doe ik vooral antropologisch onderzoek.

De stad is verworden tot een grote speeltuin waar ik ongegeneerd mensen kan observeren én ondervragen.

Polyamoreuze relatie
Zo kwam ik gisteravond in gesprek met Job en Anneke die al zevenentwintig jaar samen waren. Na één simpele vraag (wat knap, wat is jullie geheim?), luisterde ik een uur lang naar een vrijpostige lofzang op hun polyamoreuze relatie.

Anneke raakte tien jaar geleden verliefd op een andere man en in plaats van een keuze te maken voor de één of de ander, besloten ze dat het ook allebei kon. ‘Een relatie met ruimte’, zo noemden ze het. Inmiddels hadden zowel Anneke als Job al tien jaar een volwaardige liefdevolle relatie naast de relatie met de ander.

Diepste zielenroerselen
En ja, ze gaven het toe, ingewikkeld was het wel, maar niet ingewikkelder dan scheiden, van de ene naar de andere relatie hoppen, vreemdgaan, of je diepste behoeften ontkennen.

Mensen kijken – veilig vanaf een terrasje, of nóg veiliger vanaf je eigen bank – is natuurlijk geweldig, maar openhartig met mensen praten over hun diepste zielenroerselen, dát is nog een stuk boeiender.

Foto: Ana Carmen