Een onbescheten bladzijde

geen

‘Neem je nou alweer een boek mee naar de wc?’ Lau kijkt me half bestraffend, half geamuseerd aan.

Vreetzak en slaapkop
Zelfs na vijf jaar samenwonen zijn er nog steeds dingen die ons aan de ander blijven verbazen. Zo kan ik heel goed zonder slaap, maar vergeet ik nooit te eten. Sterker nog, ik eet het liefst iets te veel en te vaak, gewoon omdat eten en ik een hele warme relatie hebben die goed onderhouden dient te worden. Lau slaat daarentegen met gemak een maaltijd over. Niet bewust; hij vergeet gewoon te eten als hij hard aan het studeren is (of simpelweg midden in een computerspelletje zit). Maar waar ik de halve nacht doorwerk om een deadline te halen, valt hij op een gegeven moment gewoon om. Samenvattend: ik ben een vreetzak en hij is een slaapkop.

Warme voetjes
Een ander groot verschil is de tijd die we op de wc doorbrengen. Voor mij is een wc-bezoekje een heus ritueel. Daarom was mijn eerste aankoop voor in ons nieuwe huis ook een wollig matje, zodat ik geen koude voetjes kreeg tijdens het poepen. Lau loopt echter naar binnen en spoelt twee seconden later het toilet door. Toen we net samen waren vroeg ik weleens gekscherend of hij überhaupt wel iets deed daar, of dat hij alleen maar voor de vorm naar binnen ging.

Drukwerk
Als je zoveel tijd op de wc doorbrengt als ik, heb je wel wat vermaak nodig. Ik neem daarom het liefst iets te lezen mee tijdens een pi(t)sstop. Thuis ligt er standaard een stapel tijdschriften in het kleinste kamertje en als ik weer eens een boek kwijt ben, balanceert het meestal op de rand van het wc-wasbakje. De achterkant van de wc-verfrisser ken je namelijk op een gegeven moment wel uit je hoofd en het blijft behoorlijk awkward om een whatsappgesprek met iemand aan te gaan terwijl je met een verwrongen gezicht Kluivert uit de selectie aan het zetten bent.

Letterpoepen?
Laatst sprak ik een vriendin aan op whatsapp, waarop zij reageerde met: ‘Zit je op de wc?’
‘Ja,’ antwoordde ik naar waarheid.
‘Dan ga ik niet reageren, sorry,’ zei ze. Heel eerlijk, maar ik weet niet of ik de redenering helemaal kan volgen. Ik bedoel, je weet nooit wat mensen aan het doen zijn als je met ze whatsappt/sms’t/twittert, toch? Ik wíl ook helemaal niet weten of iemand toevallig poedelnaakt in bed ligt te Facebooken of misschien ondertussen naar Two Girls One Cup kijkt. Brr. Maar goed, sinds de vraag van die vriendin gebruik ik mijn mobiel wat minder als toilettijdverdrijf en richt ik me liever op lezen.

♫ … want de dagen worden weken en de weken worden Billy’s ♫
‘Twee Billy’s.’
‘Wat?’ Ik blijf een beetje dommig halverwege de gang staan, het boek nog in mijn hand.
Lau herhaalt triomfantelijk: ‘Twee Billy’s. Dat is hoe lang jij op de wc zit. Als het in elkaar zetten van Ikea-spullen een soort internationale tijdseenheid is, dan valt jouw toiletbezoek te meten in de tijd die het mij kost om twee boekenkasten in elkaar te schroeven.’
Ik kan lezen en schrijven met die jongen, maar soms praat hij echt poep.

Breng jij graag uren door op de wc of ben je er juist zo snel mogelijk weg?