Ex-vriendjes

Het blijft toch een beetje een gek fenomeen, exen. Personen waar je een tijd lang lief en leed mee deelde, maar die uiteindelijk toch zomaar weer vreemden voor je kunnen worden.

Ik heb er dus vijf, zoals ik al in eerdere blogs vertelde. Gelukkig zijn de breuken met deze (inmiddels) mannen allen vredelievend verlopen. Tuurlijk, er was verdriet en om sommigen heb ik hele zwembaden aan tranen vergoten, maar uiteindelijk kon ik me er altijd bij neerleggen. Of zij, in de gevallen dat ik degene was die er een einde aan maakte.

Ik dacht dat ik verliefd was
Behalve eentje. Vriendje nummer 2. Hij was al even verliefd op me, ook toen ik nog wat met vriendje nummer 1 had. Hij zat bij mij op de sportclub en hield me al een tijdje in de gaten. Toen de relatie met die ene onvergetelijke eerste uit ging en ik daar compleet stuk van was, greep nummer 2 zijn kans. Hij ving me op, ging leuke dingen met me doen en gaf me de aandacht die ik in de laatste maanden van vriendje 1 niet meer gekregen had. Ik dacht dat ik verliefd was op deze zes jaar oudere jongen en ging met hem in zee. Veel te snel natuurlijk.

Na vier maanden was ik er al klaar mee. Ik kreeg het Spaans benauwd. Hij leek vastbesloten me stevig aan zich te binden, nu ie me eindelijk te pakken had. Ik was 19 jaar en nog totaal niet klaar voor zo’n serieuze verbintenis. Hij zag ons al samenwonen, terwijl ik eigenlijk met mijn hoofd nog bij vriendje nummer 1 zat. Mijn eerst echte liefde verliezen, dat had er toch behoorlijk ingehakt. Ik was niet verliefd, realiseerde ik me.

Groot fan
En dus maakte ik het uit. Tot groot verdriet van niet alleen de jongeman zelf, maar ook van mijn moeder. Die was namelijk groot fan van hem. Ik behandelde hem op het laatst niet al te aardig meer, omdat ik gewoon niet wist wat ik met zijn aanhankelijkheid aan moest, dus kreeg ik daar van mijn moeder een flinke preek over. Ik heb haar zelfs naar haar hoofd geslingerd dat ze zelf verliefd op hem was, zo irritant vond ik het dat zij zich ermee bemoeide. Een vreselijke uitspraak natuurlijk, ik schaam me dood, maar het floepte er in het heetst van de strijd uit.

Bij mijn moeder op de thee
Vriendje 2 kon niet omgaan met het feit dat ik niet meer bij hem hoorde en dat je dus afstand hoort te nemen. Zeker na vier lousy maanden. Als ik thuis kwam uit school, was het dikwijls zo dat hij in onze huiskamer zat. Bij m’n moeder op de thee, voor de gezelligheid en om zijn hart uit te storten over mij. Ik moest mijn ma zelfs vragen of ze alsjeblieft wilde stoppen met sms’en met hem, omdat ie anders nooit van me los zou komen.

Geen plaats meer
Uiteindelijk kwam ook aan die ongemakkelijke situatie een einde. Ik spreek alle vijf de ex-vriendjes nu zelden meer. En als ik ze toevallig toch tegenkom, houden we een beleefd, kort en zeer oppervlakkig praatje. Er is niets meer over van de ooit zo sterke band tussen ons. Gek eigenlijk: je weet zo veel van elkaar, maar eigenlijk toch ook weer helemaal niets meer.

Ik kan me niet voorstellen hoe het is om goede vrienden te zijn met een ex. Ik heb daar ook helemaal geen behoefte aan. Een ex is een ex, er is geen plaats meer voor hen in mijn leven. Ik besteed liever al mijn tijd en aandacht aan de vrienden die ik al heb én aan de jongen die mijn toekomst is. Mijn Ware Liefde.

Beeld: Thinkstock