Gedoemd te mislukken?

Het leek zo mooi destijds. Ik vond mijn eerste grote liefde toen ik 14 jaar oud was. Ik was ervan overtuigd: met hem ga ik oud worden. Het mocht niet zo zijn.

Jarenlang ging het goed, zoals ik al eens uitgebreid in een eerdere blog beschreef. We waren onafscheidelijk. Het klikte op alle fronten, iedereen vond ons hét koppel van de school. Want we straalden gewoon uit dat wij ongelofelijk gek op elkaar waren en heel veel lol hadden samen.

Onvermijdelijk
Uiteindelijk, na 4,5 jaar, bleek onze breuk onvermijdelijk. Het was niet sterk genoeg voor de grillige jaren die na de middelbare school volgden. Hij veranderde, ik veranderde. We leefden steeds meer langs elkaar heen. Hoewel ik het diep van binnen wel eens was met het besluit om ermee te stoppen, deed het toch vreselijk zeer. De droom, om met mijn high school sweetheart te eindigen, spatte uiteen.

Toch nog fout
En dat is achteraf gezien misschien ook maar beter zo. In mijn omgeving lijk ik namelijk steeds vaker te zien en horen dat het na héél veel jaren uiteindelijk toch nog fout gaat. Bij middelbare school-stellen die de stap naar het altaar waagden, omdat de roerige studentenjaren werden overwonnen, en soms ook nog kinderen hebben. De vraag die rijst is dan natuurlijk: is zo’n relatie, die al zo jong begon, sowieso gedoemd te mislukken?

Nooit meer iets anders
Ik ben pro-monogamie. Dus dat betekent dat je dan vanaf de middelbare school niets anders eet. Maar met één iemand sekst. Nooit zul je weten hoe het met een ander is. Verhalen van vriendinnen die erop los flirten, daten en seksen, kun je alleen maar aanhoren. Meepraten kun je niet, want jij ligt elke avond bij die ene van vroeger in bed. Gaat het vroeg of laat dan toch niet knagen? Is het niet bij jou, dan wel bij je partner?

Voor mij is het goed dat ik heb rondgekeken en naast een aantal korte relaties ook een single periode heb gekend. Ik heb wat afgedate en uitgeprobeerd om uit te vinden wat ik nou echt zocht in een man. Om, eind twintig, iemand tegen het lijf te lopen die precies in dat plaatje past.

Kortom: ik had die periode voor geen goud willen missen. Daardoor realiseer ik me namelijk ook heel goed dat ik dat nu niet meer zou willen en nu pas echt toe ben aan iets voor de rest van mijn leven. Maar dat is achteraf natuurlijk makkelijk praten.

Beeld: Thinkstock