Geen seks sinds de bevalling: ‘Ik ben bang dat dit me mijn relatie gaat kosten’

geen seks na bevalling

Ze was weliswaar nooit een beest in bed, maar Patricia (32) en haar man hadden altijd een prima seksleven. Tot ze beviel van hun tweede zoon, nu bijna een jaar geleden. Sindsdien raken ze elkaar met geen vinger meer aan.

Tekst Renée Lamboo-Kooij | Beeld Shutterstock

‘We keken een paar weken geleden samen naar Goede tijden, slechte tijden. Mijn man kwam net aanlopen met twee koppen thee, toen Sjoerd Aysen op de keukentafel legde en haar bloes openscheurde. Hij zoende haar in haar nek. 
Bij ons in de woonkamer werd het heel stil. Mijn man dacht het ook, dat weet ik zeker. Dat. Dat wat zij op televisie deden. Dat hadden wij al heel lang niet gedaan. Het voelde ongemakkelijk. Ik hoopte dat mijn man een grapje zou maken. Iets zou zeggen om de spanning weg te nemen. 
Ik had de excuses in mijn hoofd al klaar. ‘Zij hebben geen kleine kinderen, zij zitten niet in de tropenjaren van hun leven. Zij hebben tijd voor dat soort spontaniteit. Mijn hoofd is elke dag overvol. We hebben twee kinderen, ik werk 32 uur per week. Familie, vrienden, daar kom ik amper aan toe. Mijn huis is een rotzooi en in onze slaapkamer ligt altijd wasgoed dat nog opgevouwen en opgeruimd moet worden.’ Maar mijn man zei niks. Dat vond ik nog pijnlijker dan wanneer hij wel iets had gezegd. Het voelt alsof onze verbinding langzamerhand verdwijnt. Ik weet niet meer wat er in zijn hoofd speelt, hij heeft geen idee wat ik denk. De man van wie ik nog altijd zo veel hou, voelt verder weg dan ooit.’

Geen smoesjes meer

‘De slapeloze nachten van net na de geboorte zijn voorbij. De wallen onder mijn ogen inmiddels weggetrokken. Onze oudste zoon slaapt alweer een tijd op zijn eigen kamer. Alle redenen die ik een paar maanden geleden aandroeg voor het hebben van ‘geen zin’, gelden niet meer. En toch is hét nog niet gebeurd. Ruim een jaar geleden is het nu dat we sex hadden. De drempel om het weer te doen voelt gigantisch hoog en wordt elke dag hoger. Ik ben angstig, gek genoeg. Het is niet eens dat ik traumatische bevallingen had. Bij beide kinderen ben ik niet ingescheurd, niet ingeknipt, nul hechtingen. Geen complicaties of andere gekke dingen. Het waren bevallingen volgens het boekje, waar ik lichamelijk in no time van hersteld was. Dat wij geen seksleven meer hebben heeft niets met het fysieke te maken. Het is psychisch. Ik ben onzeker en bang. Werkt het allemaal nog? Vind ik het wel fijn? Voel ik wel wat ik hoor te voelen? Na de eerste bevalling duurde het zes weken voor we het weer deden. Ik weet nog dat ik moest huilen. Het was een ontlading van spanning. Mijn man troostte me en na die eerste, beladen keer was het weer bijna als vanouds. Nu zit er geen zes weken spanning in mijn lijf, maar spanning van een jaar. Ik ben bang dat ik op slot schiet als we 
het weer zouden proberen. Dat ik niet opgewonden raak en er niets meer aan vind. Als we het nu zouden doen, zou ik dat voor hem doen. Hij mist het enorm. Hij zei, net na de bevalling al, dat het niet alleen om het klaarkomen gaat, niet om opwinding of geiligheid, maar om weer die verbinding met elkaar voelen. Dat snap ik wel. Na met elkaar gevreeën te hebben, voel je je even weer één. Alsof de banden zijn aangehaald. Dat is al veel te lang niet gebeurd.’

Een meter afstand

‘Doordat we geen seksleven meer hebben, is er een afstand tussen ons ontstaan. We zijn nu levenspartners, niet langer liefdespartners. Zo voelt het. Mijn man verandert ook. Hij is steeds vaker chagrijnig. Hij zeurt over speelgoed dat rondslingert en piept over jassen die niet aan de kapstok hangen. Niets voor hem. Vroeger lachten we samen om mensen die zich over dat soort onzinnige dingen druk maakten. ‘Waar gáát dat over?’ zei hij dan. Nu doet hij het zelf. Het zal frustratie zijn. Frustratie over ons seksleven, misschien zelfs over onze relatie. Ik vrees dat hij het gevoel heeft dat hij me kwijtraakt. Hij kreeg twee kinderen en verloor zijn vrouw. Soms voelt het ook alsof ik hem kwijt ben. Vroeger lagen we altijd op de bank tegen elkaar aan televisie te kijken. Nu zit er minstens een meter tussen. Laatst zei ik: ‘Kom even lekker bij me zitten.’ Hij keek me verbaasd aan: ‘Wil je dat dan wel?’ vroeg hij. Ik wil niets liever dan hem aanraken, door hem aangeraakt worden. Weer man en vrouw zijn en niet alleen maar vader en moeder. Ik wil dat hij me knuffelt en vasthoudt, me kust. Maar leer mij mijn man kennen. Zodra we zoenen, denkt hij: ‘Gaat het nu gebeuren?’ Die verwachting, die ik maar niet kan waarmaken, overschaduwt alles. 
Laatst hadden we een feestje. In een jurkje en een panty kwam ik de trap af. Je had mijn man moeten zien kijken. Hij vond het prachtig. Hij vond mij prachtig. Het deed me goed, al dacht ik ook meteen: nu wil hij natuurlijk iets van me. Ik kleed me bijna nooit meer sexy, om maar niets uit te lokken. Terwijl ik het vroeger juist fijn vond om er mooi uit te zien, ook voor hem. Ik merk dat ik afstand hou. Letterlijk. Het is niet alleen de seks die uit onze relatie verdween, ook het knuffelen. Zodra hij dichtbij me komt, denk ik: wat wil hij? Wil hij soms vrijen? Hij zei eens dat hij merkte dat ik terugdeins op dat soort momenten. En dat hem dat pijn deed. Ik kon niet meer uitbrengen dan 
dat ik nog altijd van hem hou, wat ook waar is.’

Doe het gewoon

‘Ik praat met bijna niemand over wat er hier thuis speelt. Met mijn man zelfs niet meer. Wat heeft het voor zin?
Twee vriendinnen weten het. Ze vinden dat ik er iets aan moet doen. Dat je relatie juist belangrijk is wanneer je net kinderen hebt. Ze drukten me op mijn hart om oma eens op te laten passen, onze kinderen een paar uurtjes extra naar de gast-ouder te sturen. En dan lekker samen in bed te kruipen. ‘Anders heb je straks geen huwelijk meer, maar een omgangsregeling,’ zei een van mijn vriendinnen. Natuurlijk. Ze heeft een punt. ‘Get back on the horse,’ fluisterde ze me in mijn oor, toen ze me thuis met haar auto afzette. ‘Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt.’ Maar hoe dan? Moet ik een spannend setje aantrekken en gewoon de slaapkamer in lopen? Mijn man schrikt zich rot. Dat is te geforceerd, te gepland. Bovendien; mijn sexy setjes passen me niet meer. Ik ben nog steeds zes kilo zwaarder dan voor de bevalling. Dat is, omdat ik vrij klein ben, best een hoop. Ik ben al zeven kilo kwijtgeraakt sinds de geboorte van onze jongste, maar het lijkt wel of de rest van de kilo’s willen blijven. Ik let op mijn eten, ren de hele dag achter mijn kinderen aan en toch: geen gram eraf.

Op mijn buik prijkt ook nog flink wat rode striae. Ik voel me niet zo zelfverzekerd als voorheen. Hem verleiden? Daar ben ik nu nog niet toe in staat. Op hem wachten hoef ik ook niet te doen. Kort na de bevalling maakte hij nog weleens aanstalten. Toen heb ik hem te vastberaden afgewezen, vrees ik. Waarop hij zei: ‘Ik neem het initiatief niet meer maar wacht op jou. Tot jij zover bent.’ 
Hij had geen zin om steeds ‘nee’ te horen. Moeten we er dan maar over praten? Bespreken wat we voelen en het daarna maar gewoon doen? Het. Seks. Ik zie daar vreselijk tegen op. Ik heb niet van huis uit geleerd om over gevoelens te praten. Laat staan over seks. Ik kan niet eens aan mezelf goed uitleggen wat er allemaal speelt, wat me tegenhoudt. Mijn verstand schreeuwt: doe het gewoon! Soms neem ik me ook voor: vanavond gaat het gebeuren. Dan ga ik in bad en scheer me overal. Maar als mijn man dan thuis is van zijn werk, we gegeten hebben, de kinderen zijn gedoucht en in bed liggen, dan moet de afwas nog gedaan, de kamer opgeruimd, de broodtrommels gevuld. Dan is het half elf en ben ik doodop.’

Vuurtje opstoken

‘Ik heb laatst, toen mijn zoontje zijn middagslaapje deed, voor het eerst sinds mijn zwangerschap gemasturbeerd. 
Op heel slechte porno die ik via een incognitoscherm van Google opzocht. Mijn man mag dit nooit weten. Geen seks met hem, wel met mezelf, dat valt lastig uit te leggen. Ik deed het juist om mijn behoeftes aan te wakkeren. Ik wilde weer eens voelen hoe het is om klaar te komen. In de hoop dat dat het vuurtje in me zou opstoken. Dat ik zou denken: o ja, zo lekker was het.
Na die ene keer heb ik het nog een aantal keren gedaan. Het is fijn, maar dat vuurtje brandt nog niet. Ik vraag me weleens af of ik de seks nou echt mis, maar ik ben geneigd om dan een sociaal wenselijk antwoord te geven. Om te zeggen dat ik het ‘natuurlijk mis’. Als ik echt eerlijk ben, mis ik het niet. Ik vind het leven makkelijker zonder. Een verplichting minder op mijn lijstje. Een echt seksbeest ben ik nooit geweest. Voor ik zwanger werd, deden mijn man en ik het gemiddeld eens per week, soms één keer in de twee weken.

Over een paar dagen viert onze jongste zoon zijn eerste verjaardag. Ik heb zijn Nijntje-taart al besteld. Het is een vrolijke dag, met voor mij ook een triest randje. Er is in het afgelopen jaar wel erg veel veranderd in mijn huwelijk. Geen seks, weinig knuffels, minder lachen. Onze relatie is niet meer wat ie ooit was. De komst van de kinderen aanwijzen als reden is niet eerlijk. Ik doe het zelf. Ik geef het geen prioriteit. Ik hou vreselijk veel van mijn man. Ik wil voor altijd bij hem blijven. Soms ben ik bang dat dit me mijn relatie gaat kosten. Ik wil hem geven 
wat hij nodig heeft, maar ook niets doen tegen mijn zin. Ik wil zelf weer willen. Maar daarvoor moet ik eerst weer mezelf worden.’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA Mama 5 – 2017. Je kunt de editie hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER «