Grenzeloos verliefd: ‘Wat moest ik als vrijgevochten blondje in een Arabisch land?’

grenzeloos verliefd

Soms kun je ergens aankomen en denken: oké, hier ga ik nooit meer weg. Ook al zijn dat landen waar je van tevoren voor gewaarschuwd bent, er een terreurdreiging of een negatief reisadvies heerst. Bianca (38) bezocht vijfendertig landen. Overal voelde ze zich een passant. Tot ze in Jordanië kwam.

Tekst Lydia van der Weide

“Reizen zit in mijn bloed. Ik ben in vijfendertig landen geweest op zes continenten. De Zuidpool, Nepal en Bhutan, Belize, Panama, Argentinië: waanzinnig, maar ik was overal een passant. Wanneer ik na weken rondtrekken mijn rugzak weer inpakte om naar Nederland te gaan, was het ook goed. Tot ik in Jordanië kwam, in 2014. Daar had ik voor het eerst het gevoel dat ik er ook wel zou willen wonen. De machtige schoonheid, de gastvrijheid en vrijgevigheid van de mensen, het trof me in mijn hart. De meeste indruk maakte Wadi Rum, de rotswoestijn. Ik vond er een diepe rust, zoals ik dat nog nooit eerder had gevoeld.
Nu woon ik er, sinds de zomer van 2015. Het past bij mijn persoonlijke ontwikkeling die zes jaar geleden in gang werd gezet. Het begon met twee zware operaties aan mijn knieën en een lange revalidatieperiode. Ik had veel tijd om na te denken. Toen ik het jaar erna mijn baan kwijtraakte – ik werkte in de marketing voor de farmaceutische industrie – wist ik dat ik totaal iets anders wilde. Ik begon voor mezelf, een bureau waar marketing, internet en business coaching samenkomen. Mijn hele leef-, werk- en denkstijl veranderde. Tot mijn grote verdriet klopte daardoor ook mijn relatie, die ik al sinds mijn negentiende had, niet langer.”

Dit is it

“En dan was daar die reis naar Jordanië, die zo’n impact had. Ik wilde terug. Een aantal maanden later ging ik vier volle weken. Ik nam mijn laptop mee om te kijken of ik ook vanuit Jordanië zou kunnen werken. Dat ging prima. De avond voordat mijn vliegtuig naar Nederland ging, overwoog ik de wekker niet te zetten en me expres te verslapen. Zo erg vond ik het om weg te gaan. De keer erna kwam ik voorgoed. Natuurlijk was het ingewikkeld. Mijn familie en vrienden maakten zich grote zorgen. Wat moest ik als vrijgevochten blondje in een Arabisch land vol moslims? In een regio met zoveel oorlog en geweld? Maar ik volgde mijn hart en wist: dit is wat ik wil.

En ik ben hier heel gelukkig. Ik ben stapelverliefd op dit land, op het woestijndorpje Rum. Op de natuur en op de cultuur. En op een man. Naar goed Jordaans gebruik wil ik daar niet teveel op ingaan, persoonlijke dingen hou je binnenshuis – maar hij maakt het plaatje compleet. Ik kom hier tot bloei zoals nooit tevoren. Ik word geaccepteerd, hoe anders ik ook ben. Natuurlijk zijn hier veel dingen anders, onder andere door de islam. Maar van onderdrukking en vrouwonvriendelijkheid merk ik weinig. In huis zijn het de vrouwen die de touwtjes in handen hebben. En ik zie veelal mannen die oprecht hun best doen om hun vrouw gelukkig te maken. Zelf kijk ik zonder te oordelen. Zo kan ik veel leren van de mensen hier. Vroeger was mijn leven behoorlijk materialistisch, maar hier voel ik dat het in het leven om heel andere dingen gaat dan om spullen.”

Slapen onder de sterren

“Bedreigd, op welke manier dan ook, voel ik me nooit. Ook niet door IS. Jordanië is een rustpunt in deze regio. Jordanië is een koninkrijk, er wordt niet gestreden om de macht. Koning Abdullah is een wijs, liberaal man, die de onschatbare waarde van vrede kent. Hij doet er alles aan om de vrede in Jordanië te behouden. Er is een heel goede veiligheidsdienst om de koning en het land te beschermen. Zij zijn zeer succesvol en dat geeft een groot gevoel van veiligheid.

Jordanië staat wel onder enorme druk. De vluchtelingenstroom is gigantisch. Cijfers verschillen, niet iedereen laat zich registreren, maar het zijn er naar schatting zo’n 1,2 miljoen. Terwijl er in Jordanië maar 6 miljoen mensen woonden, 20 procent van de huidige inwoners is dus vluchteling. Dat zorgt voor grote economische uitdagingen. Toch worden vluchtelingen hier bovenal nog altijd als mensen gezien, mensen die hulp nodig hebben. In Rum Village leeft bijna iedereen van het toerisme. Helaas komen er de laatste jaren steeds minder toeristen naar Jordanië. We moeten met z’n allen leven van steeds minder. Investeringen worden niet meer gedaan. En een steeds groter wordende groep kiest ervoor om weer het oude leven met kuddes dieren in de woestijn op te pakken.
Al woon ik in Jordanië, ik heb nog steeds mijn eigen bedrijf, biancaabma.com. Ik lever nu ondersteuning en coaching op afstand. Daarnaast ben ik mede-eigenaar van Wadi Rum Nomads. In kleine groepen maken we avontuurlijke tours. We laten onze gasten kennis maken met onze leefwijze en cultuur. En we slapen in de middle of nowhere. Natuurlijk onder de sterren. Het is mijn droom om mensen die met stress kampen hierheen te halen. Ze te laten proeven van echte rust. En herboren met nieuwe handvatten naar huis te laten gaan.

Als ik zonder internet kan, rij ik naar een van mijn favoriete plekken in de woestijn. Om de kracht van de woestijn te ervaren. En om in alle rust te werken. Dat zijn de momenten waarop ik mij het aller-gelukkigst voel: als ik het asfalt achter me laat en de mooie vallei open voor me zie liggen.”

Ook de verhalen van Astrid en Angie, die naar het zuiden van Marokko en Egypte vertrokken, lezen? Je vindt ze in VIVA 18, die nu in de winkels ligt. Je kunt het blad ook hier online bestellen of de artikelen online lezen via Blendle

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.