Harige poes

Als heel Nederland ergens over lult wil ik graag kunnen meepraten. Dus moest het er toch eens van komen dat ik Sex & The City, The Movie ging zien. Na het eerste seizoen was ik al afgehaakt en stond niet te popelen om twee en een halfuur naar een stel kirrende Amerikaanse wijven te kijken. Maar goed. Die Samantha, die is dan wel weer lollig en in de bioscoop kon ik voor €5 aan een Cosmopolitan nippen.

Na een kwartiertje bleken de kritieken te kloppen: de film had niets met de serie te maken en was een lange reclamespot voor gesponsorde handtassen, naaldhakken, trouwjurken en weddingplanners. De ooit zo geëmancipeerde dertigers die tijdens de lunch elkaars dildo vergeleken waren veranderd in jankende mutsen die pas gelukkig kunnen zijn met een rijke vent die binnen vijf minuten een penthouse met een kledingkast ter grootte van mijn hele appartement voor ze koopt.

En dan die Miranda, die roodharige giraffe, die zich werkelijk afvraagt waarom ze al een halfjaar geen seks heeft gehad terwijl haar schaamhaar als wuivend riet uit haar badpak piekt. Nog erger werd het toen ze in een gekrompen shirtje en verwassen pyjamabroek de slaapkamer binnenliep. Zó’n outfit én een deurmat tussen je benen: vind je het gek dat je vent er niet op wil? Niet dat je er nou elke avond als een hitsig mokkeltje in een babydoll hoeft rond te lopen, maar een fris geknipte poes en een string van Marlies vergroot de kans op een beurt aanzienlijk.

Tijdens de pauze hield ik het niet meer vol en ben ik de bioscoop uitgelopen. Thuis heb ik al mijn lelijke, verwassen, uitgelubberde slaapshirts in een vuilniszak gepropt en in de kledingcontainer gestort. Wég met alle vale onderbroeken, sokken met gaten en die bh die na 50 keer wassen is veranderd in een vormeloze Barbapapa die net zo goed dienst kan doen als dweil. Daar had ik tijdens mijn eerste date met B. ook niet dood in gevonden willen worden.

Foto: jennyviahiptop