Het raadsel van de boxbodem

geroosterde venkel

Men neme een box en een boxbodem.
De bodem moet omlaag. Omdat Bo zich begint op te trekken en er dus uit kan kukelen.
Van halverwege naar beneden dus.
Zo moeilijk kan dat toch niet zijn.
Ondersteunende houtjes losschroeven, bodem naar beneden. Klaar.
Nee dus.
Hoe je ook wrikt en doet, de plaat kan niet naar beneden. Wel een stukje, maar onderaan blijft hij steken in één van de hoeken. Hij ligt schuin. Helemaal plat lukt niet.

Moet die bodem er wel in blijven dan? Er zit immers nog een andere bodem in. Is dat het misschien?
Indien de bodem in de hoogste stand staat, moet u deze laten zakken zodra uw kind zich gaat oprichten lees ik op de sticker.
Laten zakken. Dus niet eruit halen.

Opnieuw draaien we en proberen we wat.
Het lukt niet. Ik haal hem er wel tien keer uit en probeer het vanuit een andere hoek, maar nee.

Ik bel mijn zusje. Mijn persoonlijke expert op baby- en kindergebied, en, de goden zij gedankt, ook nog de eigenaresse van de box.

‘Ja, nu je het zegt ja. Daar heb ik ook mee lopen klunzen.’
Maar het was wel gelukt uiteindelijk, weet ze zich te herinneren.
Of de bodem er in moet blijven, vraag ik.
Ja, ze dacht van wel. Maar dan kon je het beste eerst de boel open schroeven, zodat de tralies openvallen zeg maar.
Ik haal de schroeven los.
Bo kijkt verbaasd.
Ik probeer de plaat er van de zijkant in te schuiven.
Het lukt niet. Hoe je ook past en meet.
Meet… Hé, daar zeg je me wat.

Pier komt met een grandioos idee: de bodem en de plaat opmeten.
Eigenlijk heel logisch…
En dan is het snel duidelijk. Het scheelt een halve centimeter.
De losse bodem is groter dan de échte bodem. En kan er dus absoluut niet in hebben gezeten.

Toch vinden we het raar zo. Het is even wennen. Bo zit zo laag!
En dan zit je ineens weer met zo’n losse bodem die je nog ergens kwijt moet.

Typisch…

En daar heb je dan ook veel aan aan zo’n sticker…