Het Sinterklaas complot

geroosterde venkel

Astrid schrijft:

Weet je, ik heb het me altijd al afgevraagd: Waarom laat je kinderen in Sinterklaas geloven? Je laat ze eerst geloven in een concept dat nergens op slaat (zomaar cadeautjes?!), vervolgens leren ze als de beste te faken omdat ze weten dat dát ze wat oplevert, en daarna heb je er geen zin meer in en stamp je alles de grond in door te zeggen: Je bent nu groot genoeg om te snappen dat Sinterklaas niet echt is. Ga maar werken om zelf een cadeautje te kunnen kopen.

Maar goed: Ik snap het nu dus. Die oerhollandse Sinterklaastraditie is helemaal niet voor kinderen, maar voor ouders!

Kijk: Als ouder hou je natuurlijk onvoorwaardelijk van je kinderen, en zul je ze nooit expres kwetsen. Maar ja, hoe je het ook wendt of keert, kinderen zijn toch een aanslag op je ooit zo vrolijke vrije leventje. Dat geeft niet, je doet het met liefde, maar zo heel af en toe knaagt het toch, geef maar toe!

En dus is er één keer per jaar een tijd waarin je je kinderen legitiem tot het uiterste mag tergen, kwellen en bedreigen: Sinterklaas. En die periode begint als de pepernoten in de winkels liggen. [Ah: Nu snap ik ook opeens waarom dát steeds vroeger in het jaar is!]

Vanaf die tijd mag je je kind bij elk misstapje of uitglijdertje bedreigen met: Pas maar op hoor, als Sinterklaas dit te weten komt... Tegen de tijd dat het december is, zijn veel kinderen helemaal op van de stress, dat was laatst nog in het nieuws.

Maar dat is natuurlijk niet genoeg. Om je kind dan nog nèt even over het randje te helpen, ga je op Sinterklaasbezoek bij een wijkvereniging, sportclub of op het werk. Met een glimlach als Hannibal Lecter die zojuist iemand tong uit de desbetreffende mond gebeten heeft, zeg je dan: Ga jij maar eens lekker bij Sinterklaas zitten… En in dat ene zinnetje zitten alle dankzij-jou-heb-ik-geen sociaal-,-laat-staan-seksleven- meer,-mijn- figuur-wordt-nooit-meer-hetzelfde,-ik-werk-me-te -pletter-en-hou-amper-een-cent-over,-even-een-ochtend-voor-mezelf-is-zelfs-te-veel-gevraagd,-altijd-overal-slingert-dat-speelgoed-rond-en-hoe-ik ook-m’n-best-in-de-keuken-doe-het-is-nooit-lekker-frustraties.

Als de Sint dan weer – met stille trom – vertrokken is, is je lei weer schoon en kun je weer die onwijs leuke en betrokken ouder zijn. En de kinderen? Ach, die zijn nog jong en veerkrachtig, die trekken wel weer bij. En al die cadeautjes helpen daar prima bij!