‘Ik trouw jong met mijn buitenlandse vriend’

geroosterde venkel

Sinds 2007 werkt Esther (22) elke zomer bij Club Med in resorts over de hele wereld. Toen ze klaar was met haar HBO-opleiding, heeft ze er een tijdje fulltime gewerkt. “Ik wisselde zo om de vijf maanden van resort”, vertelt Esther. “Toen ik in 2010 in Tunesië kwam te werken, leerde ik Issam (30) kennen. Hij werkte bij hetzelfde bedrijf.”

Facebook
Daarvoor, toen ze nog in Frankrijk werkte, was Issam al door een Tunesische collega van Esther op haar gewezen. “Zij had al met hem in Tunesië gewerkt en hem via Facebook laten weten dat er een leuk meisje zijn kant op zou komen. Daarop had hij mijn pagina bekeken en gezien hoe laat ik aankwam. Toen ik landde in Tunesië, stond hij me al op te wachten.”

Verloofd
Ondanks dit romantische gebaar was Esther toch voorzichtig. In Frankrijk had ze gehoord dat Tunesische mannen toch alleen maar achter je geld aan gaan en de waarschuwing gekregen om vooral niks met zo iemand te beginnen.

Ze vertelde daarom aan iedereen die het maar horen wilde dat ze verloofd was en in Nederland zou gaan trouwen. “Maar toen hadden we een keer toevallig samen een dag vrij en gingen wat leuks doen. We leerden elkaar een stuk beter kennen en dat beviel goed. Toen heb ik toch maar verteld dat ik nog vrijgezel was”, lacht Esther.


We zien wel
Twee maanden later kregen Esther en Issam een relatie. In die tijd hadden ze intensief met elkaar samengewerkt en elkaar heel veel gezien. Allebei wisten ze echter dat Esther op een gegeven moment terug zou gaan om verder te studeren, dus heel serieus was het nog niet. “Toen ik wegging, hadden we zoiets van: we zien wel. Het kan dan wel heel leuk en geweldig zijn als je zo veel bij elkaar bent, maar je weet maar nooit hoe het is als je elkaar heel weinig ziet.”

“Eind 2010 ging ik nog twee keer terug en in de tussentijd hadden we veel contact via de telefoon, MSN en Skype”, vertelt ze. Het gevoel tussen hen bleef goed. Zo goed, dat ze afgelopen zomer besloten om te trouwen, zodat het makkelijker is om samen te zijn.

Praktisch huwelijk
“Het is meer uit praktisch oogpunt”, vertelt Esther. “Ik geloof zelf niet echt in het huwelijk, ik heb geen papiertje nodig om mijn liefde te bewijzen. Maar het is nu zo lastig, hij mag bijvoorbeeld niet zomaar in Nederland komen wonen. Hij mag hier een paar maanden werken, maar dan moet ie weer een paar maanden terug, etc. Vind maar eens een baan waarbij dat kan.”

Trouwen in Nederland is ook ingewikkeld en zou erg lang duren, dus zal de bruiloft in Tunesië plaatsvinden. Een grote happening wordt het echter niet. “We gaan gewoon het contract ondertekenen, verder niets. Een groot feest slaan we nog even over, dat kunnen we altijd nog geven”, vindt ze.

Canada
Esthers vriend mag na hun huwelijk niet direct hierheen komen. “Eerst moet het huwelijk hier gelegaliseerd worden, dat kan al zo’n 12 weken duren. En dan moet hij nog een verblijfsvergunning krijgen, wat ook lastig is aangezien ik student ben en niet garant kan staan.”

Het is nu de bedoeling dat Esther en Issam naar Canada gaan, waar Esther volgend semester kan starten met een opleiding. In dat land heeft zij het recht om te studeren en mag hij als haar man met haar mee, zonder dat daar moeilijk over wordt gedaan.


Omgeving
Esthers ouders hebben Issam in Tunesië al leren kennen, toen ze haar daar een weekje opzochten. “Ze dachten toen nog dat het een bevlieging was, dat ik het toch niet zou volhouden. Toen bleek het toch wel serieus te zijn en is hij hier ook een paar keer geweest. Ze hebben hem goed leren kennen en staan nu volledig achter ons.”

Vriendinnen waren in het begin vrij huiverig. “Dat kan ik wel begrijpen, want ik hoorde zelf ook die verhalen toen ik voor het eerst naar Tunesië ging. Ik heb ook gezien dat het zo kan gaan: ze zeggen dat ze je gaan missen en zullen schrijven, maar als de volgende bus toeristen arriveert, zijn ze je alweer vergeten.”

Echte heer
Maar Esthers vriend bleek anders. “Hij is een echte heer”, legt ze uit. “Ik mag nooit iets betalen en als ik een vliegticket kocht om naar hem te komen, vond ie het een soort van schande dat ik dat zelf had betaald. Als ik dan toch iets zelf wil betalen, moet ik in de winkel het geld aan hem geven, zodat het lijkt alsof hij het voor me koopt.” Issam wil niet dat het ook maar één moment in Esther opkomt dat het hem om een paspoort of haar geld zou gaan. “Daar was hij vooral in het begin wel bang voor”, vertelt ze.

Toekomst
Op de vraag of het niet een beetje voelt alsof ze haar leven voor hem opgeeft, antwoordt ze stellig: “Nee, eigenlijk niet. Het wordt er alleen maar makkelijker en leuker op voor mij. Als ik alleen thuis zit, denk ik: wat doe ik hier eigenlijk? Ik zit toch een beetje te wachten. En dat wil ik niet meer.”

De twee zien de toekomst zonnig tegemoet. In Canada wil Esther haar studies Communicatie en Frans afmaken en daarna zullen ze naar Frankrijk verhuizen. “Hij kan zich daar redden, hij spreekt Frans, en ik ook. Als we allebei op relatief onbekend terrein terecht komen, kunnen we elkaar daarin steunen en is het niet zo dat slechts een van de twee zich een beetje verloren voelt.”

Om privacyredenen zijn de namen gefingeerd.