Is monogamie teveel gevraagd?

Vandaag zat ik heerlijk met een dekentje en de laatste Viva op de bank.


In het Seks met de klusser-verhaal lees ik dat twee van de drie klussers met wie gesekst is gewoon een relatie hadden en het tussen het klussen door dus niet konden laten om even hun gereedschapsgordel te laten zakken.
Een paar pagina’s verder in de rubriek Any Body zie ik dat het ‘gelukkige’ koppel al een tijdje de spanning mist en daarom maar af en toe ‘buiten de deur eet’. Sorry Viva, maar ik heb het blad keihard naar de andere kant van de kamer gesmeten.

Overal om me heen hoor en zie ik dingen die erop wijzen dat monogamie tegenwoordig blijkbaar achterhaald is. En ik word daar echt strontchagrijnig van.
In films, series, boeken, en verhalen in tijdschriften gaan we vreemd bij de vleet. En sorry hoor, ik weet dat ‘vrouwen er ook wat van kunnen’, maar meestal zijn het toch de mannen.

En blijkbaar leef ik in een samenleving die polygamie accepteert, want overal om me heen hoor en lees ik over open relaties en ‘regelingen’ zodat er toch nog buiten de deur gesnoept kan worden. Noem me naïef, noem me ouderwets, maar dat vind ik niet normaal. Ik word er zelfs misselijk van.
Ik snap best dat je wat mindere periodes hebt in een relatie, en dat je na tien jaar samen even weer op zoek moet naar spanning. En ik snap ook wel dat we allemaal mens zijn, en dat je je soms aangetrokken kan voelen tot iemand anders. Maar als je van elkaar houdt doe je dat toch op andere manieren dan gewoon maar the easy way out te kiezen en je portie spanning bij iemand anders te halen?

Ik wil een vriend die helemaal gek van me is en het niet in zijn hoofd haalt om ook maar iets met een andere vrouw te beginnen. Al is het alleen maar om mij niet te kwetsen. En ik wil een relatie waarin ik me gelukkig voel en ook geen behoefte heb om met iemand anders de lakens te delen dan degene met wie ik ze gekocht heb.

Maar elke keer weer als ik, lezend of kijkend, geconfronteerd word met overspelige situaties, heb ik het idee dat ik nog van mijn roze wolkje moet pleuren, of zo. En hoe vaker ik door dit onderwerp word gegrepen, hoe meer dat inderdaad gebeurt. Ik word er namelijk erg wantrouwig en bitter van. Ik zeur Johan dan ook de oren van zijn kop: “Ga jij ook vreemd als ik borstkanker krijg? (Kluun) Of als ik me even niet meer scheer? (Sex and The City, The Movie) of als je iemand leuks tegenkomt op je werk?” (Zo ongeveer heel de wereld, maar nu even Viva.)
Ben ik dan echt zo naïef om te geloven dat echt liefde bestaat, en dat je dan dus ook écht niemand anders nodig hebt? Is monogamie nou écht teveel gevraagd?