Jade: ‘Hoe legde ik deze leuke man uit dat ik nooit seks had gehad?’

Nooit vriendjes. Nooit zoenen. Altijd alleen naar feestjes: op haar 36e had Jade (37) nog nooit met een man geslapen. En besloot ze actie te ondernemen.

‘De schoolfeesten op mijn middelbare school waren verschrikkelijk. Tenminste, voor mij. Iedereen om me heen was er al weken van tevoren vol van. Op jurkenjacht, bijpassende schoenen zoeken en zelfs speciaal naar de kapper. Ik deed overal aan mee en toch voelde ik me anders dan mijn vriendinnen. Zij keken uit naar het feest, omdat die ene jongen kwam. Het ging er uiteindelijk allemaal om of er gezoend zou worden.

Voor mij was die hoop er nooit, geen enkele jongen viel op mij. Zelf was ik altijd verliefd, op meerdere jongens tegelijk, al was dat eerder wanhoop dan echte liefde. Ik was een beetje te dik en had jeugdpuistjes. Maar waarschijnlijk was ik vooral onaantrekkelijk, omdat ik mezelf onaantrekkelijk vond. Ik liep gebogen, keek liever naar de grond dan in hun ogen.

Met de jaren werd ik mooier, dat durf ik wel te zeggen, maar de onzekerheid bleef. Mijn vriendinnen wisselden hun puppy loves in voor serieuze vriendjes en uiteindelijk voor echtgenoten. Ik bleef als enige alleen. In mijn tienerjaren was ik te onzeker, in mijn twintigerjaren wist ik niet hoe ik het moest aanpakken. En toen ik eenmaal dertig was, was het zo beladen geworden dat ik niet meer durfde. Hoe legde ik een man uit dat ik nog nooit met iemand had geslapen? Hij zou zich rot lachen dan wel gillend wegrennen, want er moest wel iets mis zijn met mij. En zo raakte ik gevangen in een vicieuze cirkel die ik zelf had gecreëerd.’

Huilend in de auto

‘Ooit waren verjaardagen mijn favoriete feestjes. Tussen mijn eigen, vertrouwde vrienden voelde ik me op mijn gemak. Maar sinds ik een jaar of dertig was, zag ik er als een berg tegenop. Iedereen kwam samen en ging samen weg. Ik kwam en ging alleen. En al probeerden mijn vrienden me te wijzen op de voordelen daarvan – ‘Jij kunt lekker zelf bepalen hoe laat je naar huis gaat’ – wilde ik niets liever dan een man die me zou aanstoten en zeggen: ‘Lieverd, zullen we gaan? Ik ben moe.’

‘Ik doorstond feestje na feestje, al reed ik steeds vaker huilend naar huis. Een feestje van mijn beste vriendin was een dieptepunt dat ik nooit meer vergeet. Er werd volop gespeculeerd over mogelijke outfits voor een Halloweenfeest waar we binnenkort met z’n allen naartoe zouden gaan. Chucky en bruid, boef en agent, boze wolf en Roodkapje. Alle beroemde duo’s kwamen voorbij. Opeens voelde ik me zo alleen. Ik zag hoe mijn vriendinnen in de armen van hun mannen hingen, hoe er hier en daar een vluchtig kusje werd gegeven of een aai over de rug. Niemand deed dat bij mij. En wat was ik daar klaar mee. Een vriendin zag mijn verdriet, sloeg een arm om me heen en fluisterde in mijn oor: ‘Zullen wij als Jut en Jul gaan?’ Waarop de tranen natuurlijk pas echt kwamen. Ik snoot mijn neus snel in mijn servet en wierp haar een dankbaar knikje toe.’

‘Die avond in de auto terug naar huis huilde ik weer. Maar toen ik de snelweg opreed, keek ik in mijn binnenspiegel en zei hardop tegen mezelf: ‘Hou op!’ Mijn tranen droogden meteen op. Weg met het zelfmedelijden, besloot ik. Ik ga er nú wat aan doen. Ik wist dat het probleem bij mij lag, maar was altijd te bang om ermee aan de slag te gaan. Want wat zou er allemaal bovenkomen? Thuis stuurde ik vier psychologen een e-mail. Of ze me wilden bellen voor een afspraak en wilden blijven bellen, ook als ik die eerste keer door koudwatervrees niet zou opnemen. De volgende dag belden ze alle vier. Een van hen hield ’t het langst vol. Een stuk of negen keer probeerde ze het, tot ik eindelijk opnam.’

Jaloerse vriendin

‘De psycholoog deed alsof ze het niet vreemd vond, een vrouw van 36 jaar die nog nooit een man had gehad. ‘Het leven kan zo lopen,’ zei ze, al weet ik zeker dat ze ergens dacht: daar zit iets fout. Een paar minuten lukte het me mijn masker op te houden. Tot ze een vraag stelde waardoor het masker in één klap afviel. ‘Ben je eenzaam?’ De tranen kwamen en stopten niet. ‘Natuurlijk voel ik me verdomme eenzaam,’ antwoordde ik. ‘Daarom zit ik hier.’ Ik vertelde alles.’

‘Op een whiteboard tekende de psycholoog het verband tussen mijn gevoel en mijn daden. Hoe ik door mijn onzekerheid veel niet deed uit angst gekwetst te worden. Ze zou me niet dwingen om in contact te komen met mannen, zei ze, dat moest ik doen wanneer ik eraan toe was.’

‘Na die eerste sessie kon ik niet geloven dat ik dat ooit zou zijn. Ik voelde me veel te breekbaar. Maar na drie maanden en twaalf sessies reed ik na onze wekelijkse afspraak niet naar huis, maar naar het café op de hoek van mijn straat. Een café waar ik nog nooit was geweest. Aan de bar bestelde ik een rode wijn en maakte voor het eerst een praatje met een man die ik knap vond. ‘Kom je hier vaker?’ Ik vroeg het echt. Mijn hart bonkte zo hard dat ik bang was dat hij het zou horen. Ik was bang dat ik uit mijn mond stonk, dat hij door mijn foundation de littekens van mijn vroegere acne zag, of dat hij me gewoon hartstikke lelijk vond. Toen hij na een paar minuten het gesprek afrondde, begonnen mijn knieën te trillen. Zie je wel? Hij vindt me niks. Hij boog zich naar me toe en zei: ‘Als ik nog langer met je blijf praten, wordt mijn vriendin jaloers,’ met zijn hoofd wijzend naar het mooie, blonde meisje dat alleen aan een tafeltje zat. Mijn hoofd werd vuurrood. Zij, jaloers op mij? Ik kon hem wel zoenen.’

Het hele verhaal lezen? Check VIVA 11-2019. Deze editie ligt t/m  19 maart in de winkel of kun je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «