Kiki #40: ‘Ik onderdruk een diepe zucht. Wat kan hij toch moeilijk doen’

column kiki

Kiki Faber (26) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook: Kiki #39: ‘Ik streel de zachte haartjes op zijn buik, steeds lager en lager’

Zaterdag

Erg enthousiast is Kees niet over het aanschaffen van een boom, en ik begin nu te begrijpen waarom. ‘Ik vind het zielig,’ zegt hij als we tussen de Nordmannen in het tuincentrum staan. ‘Al die prachtige bomen – hartstikke dood.’

‘Dan nemen we er toch een met kluit? Die kunnen we dan later op het balkon zetten.’

‘Waar hij na een jaar of twee ook weer weg moet omdat hij veel te groot is worden.’

‘Tegen die tijd brengen we ‘m naar het park.’ Ik onderdruk een diepe zucht: wat kan hij toch moeilijk doen. Na uitvoerig overleg zet ik een naar mijn smaak te klein boompje in de kar en dan rijden we door naar de kerstafdeling. Het tuincentrum heeft een kerstroute uitgezet zodat je al slingerend alles op kerstgebied mee krijgt. Het lijkt wel een wintersprookjeswonderland: zingende rendieren, een echte kerstman, een levende kerststal. Met open mond bekijk ik bomen en ballen in alle kleuren vormen en maten. ‘Moet je kijken!’ Ik houd een wollig uiltje omhoog.

‘Ja leuk. Weer iets voor de plastic berg.’

‘En nu houd je je mond.’ Maar ik geniet al lang niet meer zo leuk van dit uitstapje.

Een half uur later zitten we in de tram. Hij met het boompje op schoot, ik met een tas vol versiersels. ‘Ik begrijp gewoon niet waarom je zo negatief doet over kerst. Het is mijn lievelings. Een mooi versierde boom, cadeautjes eronder, mijn moeder die kalkoen klaarmaakt, Monopoly spelen met mijn broer.’

‘Ik heb er niks mee en ik heb ook al geen leuke familie om het mee te vieren.’

‘Je hebt mij nou toch.’ Ik zoen hem op zijn mond maar hij blijft kwaaiig kijken.

Thuis zetten we de boom op een tafeltje in mijn kamer. Ik heb zoveel versiering gekocht dat als ik alles in de boom heb gehangen je het groen bijna niet meer ziet. Daarna leg ik de cadeautjes eronder die ik de afgelopen tijd voor Kees heb verzameld. ‘Ik voel me wel een lul,’ zegt hij. ‘Ik heb nog niks voor jou.’

‘Geeft niks.’ Maar ik vind het wel jammer dat we wat kerst betreft in een totaal andere flow zitten.

Dinsdag

Midden in de nacht word ik wakker. Ik pak mijn telefoon om te kijken hoe laat het is: 3.20. ‘Kun je ook niet slapen?’ vraagt Kees en hij kruipt tegen me aan. ‘Wat ben je lekker warm.’ Een zoen in mijn nek, zijn pik die tegen mijn billen duwt. Ik pak ‘m vast en klem ‘m tussen mijn dijen. Lekker. Hij legt een hand op mijn borst en masseert die zachtjes, nog meer kusjes in mijn nek. ‘Ik heb geen zin in wilde seks, hoor,’ zeg ik. ‘Morgen moet ik weer naar kantoor.’

‘Hoeft ook niet. Ik wil gewoon tegen je aan liggen. Het liefst voor altijd.’

‘Ik ook.’ Ik voel me warm en veilig, of niets ons kan gebeuren. Na een poosje hoor ik aan zijn ademhaling dat hij in slaap is gevallen.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Jessica (27) heeft een passie voor (salsa)dansen, muziek, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks en al het andere dat haar bezighoudt.