Kiki #46: ‘Alles lijkt weg te vallen, alsof we hier met z’n tweeën zijn’

column kiki

Kiki Faber (26) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook: Kiki #45: ‘Stroomschootjes in mijn buik doen me kreunen van genot’

Dinsdag

Aan Kees heb ik niet verteld dat zijn vader hier is geweest – ik vermoed dat hij er alleen maar kwaad over was geworden. Mark wilde mij per se vertellen wat er vroeger tussen hen was gebeurd. ‘Waarschijnlijk heeft Kees je alleen maar gezegd dat ik een lul ben – dat ben ik ook – maar als je meer weet over zijn verleden, begrijp je Kees beter.’ Toen vertelde hij wat er was gebeurd nadat Kees’ moeder was overleden. ‘Ik was totaal ontredderd. Suzanne was een wereldmoeder en ik zo’n man die voornamelijk voor zijn carrière ging. Ik wist niet wat ik met dat mannetje van drie aan moest. Hij was een horrorpeuter, had driftbuien, beet kinderen op de crèche, wilde niet slapen, niet eten, wilde helemaal niks. Toen het vriendinnetje dat ik toen had aanbood om bij ons te komen wonen en zich over hem te ontfermen vond ik dat allang best. Ze had er heel romantische gedachtes bij: dat ze onze reddende engel zou zijn en we nog lang en gelukkig zouden leven, maar ze had al snel door dat ze een soort huishoudster annex nanny was. Ik zei het al, ik ben een lul. Daarop volgden nog een paar vriendinnen en pogingen tot een stabiel gezinsleven, maar om een of ander reden kreeg ik het niet voor elkaar. Kees heeft daar een tik aan overgehouden, dat kan niet anders. Maar ik weet wel dat hij van jou houdt want jij bent het eerste meisje dat hij aan me heeft voorgesteld. Dus als je denkt: die gozer is gek, geef hem dan niet meteen op.’ Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen, heb iets gemompeld dat ik dat ook niet van plan was. Niet veel later vertrok Mark. Ik heb nog heel lang over zijn bezoek nagedacht. Aan de ene kant vond ik het lief, maar het zorgde er ook voor dat ik een soort druk voelde.

Donderdag

Zingen voor bekenden is veel griezeliger dan voor wildvreemden. Voor het podium zie ik Kees staan, even verderop staan Floor en Martijn. Eerst spelen we een cover van Jonathan Jeremiah, vervolgens een song die Jasper heeft geschreven. Het is altijd afwachten of het publiek ook liedjes waardeert die ze nog nooit hebben gehoord, maar ze zijn enthousiast. Dan een ballad die me altijd diep raakt: ‘Cause I’ve never been scared of love ‘till I met you.’ Terwijl ik het zing, kijken Kees en ik elkaar aan, en alles lijkt weg te vallen, alsof we hier met z’n tweeën zijn. Na het optreden geef ik Kees een hug, klets ik een poosje met Floor en Martijn, en praat dan met een man die lesgeeft op het conservatorium. Kees probeert mijn aandacht te trekken, maar ik negeer dat, ik wil horen wat deze leraar te vertellen heeft over songwriting. Plotseling komt Kees tussen ons in te staan, en hij geeft de man een duw. ‘Rot op, lul!’

Ze duwen en trekken wat en plotseling spettert er bloed op mijn roze blouse. In Kees ogen zie ik een meedogenloze blik verschijnen. Ik grijp zijn arm vast en schreeuw: ‘Je doet het niet! Je doet het niet, Kees!’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Jessica (27) heeft een passie voor (salsa)dansen, muziek, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks en al het andere dat haar bezighoudt.