Kiki #90: ‘Iedereen is zo vol van the happiest time of the year dat ik wel kan janken’

Kiki Faber

Kiki Faber (26) – inderdaad het nichtje van de welbekende Floor Faber – is pas verhuisd naar de grote stad Amsterdam, waar ze met haar grote mond, impulsiviteit en chaotische gedrag genoeg dingen meemaakt. Op viva.nl/kiki deelt ze elke week haar belevenissen.

Lees ook:
Kiki #89: ‘Ik wil niet faken of alles dik in orde is’

Zondag
De feestverlichting flonkert in de winkelstraten, en lachende stelletjes lopen me voorbij met tassen vol cadeaus voor hun geliefden. Iedereen is zo vol van the happiest time of the year dat ik wel kan janken. Maar dat kan ook komen doordat ik aan alles voel dat ik bijna ongesteld word. Ik schiet een drogisterij in, en pak doosje tampons en ibuprofen. Om mijn humeur een boost te geven neem ik een grote reep chocolade mee, en vooruit, ook een geurkaars. Daarmee sluit ik aan in een lange rij voor de kassa. Iedereen heeft cadeaus waar een feestelijk papiertje omheen moet, en ja, doe ook maar een gouden strik. Ik mijmer over de crime die kerst is wanneer je niet gezegend bent met een horde gezellige familieleden of vriendengroep als Kees binnenkomt. Hij heeft een winterjas aan die ik niet ken, en dat doet een beetje pijn. Maar als Aimée achter hem aan komt, voel ik een diepe steek in mijn hart. Ze ziet er fantastisch uit met haar bruine teddyjasje en knalrode lippenstift. Laten ze mij niet zien! Ik maak niet bepaald de indruk van happy single in mijn afgeragde joggingbroek, met mijn haar in een gekke knoedel en geen spat make-up op. Nu staan ze bij de parfums. Zij spuit een luchtje op haar pols, en laat hem dat ruiken. Hij lacht en kust haar op de mond. Walgelijk gelukkig. Ik wil net mijn spullen  wegleggen en de winkel uitlopen als ik aan de beurt ben. ‘Ben je bekend met het medicijn?’ vraagt het kassameisje.

‘Slikken bij pijn,’ zeg ik. Vanuit mijn ooghoek zie ik Kees en Aimée naderen. Kan ze niet wat sneller afrekenen? Zo moeilijk kan het toch niet zijn.

‘Wil je het ingepakt?’

‘Ja, doe maar.’  Ik ben weer eens vergeten een tas mee te nemen.

En dan staat Kees voor me. ‘He Kiek, wat leuk je weer te zien!’ Hij geeft me een hug en ik denk: grote kans dat ik niet naar bloemen ruik want ik heb me vanochtend niet gedoucht. ‘Hoe gaat het?’

‘Goed.’ Kan ik hier al weg? Ik werp een blik op het kassameisje en zie tot mijn schrik dat ze van mijn geurkaars een cadeautje aan het origami-en is. Oké, deze gifbeker moet ik dus tot de bodem leegdrinken. ‘Hoe is de nieuwe huurder?’ vraag ik.

Kees gaat los over James, een supergezellige gast die van een whisky houdt en met wie hij regelmatig gamet. ‘En bevalt jouw nieuwe huis ook goed?’

Ik antwoord dat het een fan-tas-tisch appartement is, het met mij mij ge-wel-dig gaat en kat Kylie he-le-maal haar draai heeft gevonden. ‘Dat is dan 23,85,’ zegt het kassameisje.

Als ik heb betaald geeft hij me weer een hug. ‘Ik ben blij dat het zo goed met je gaat. Hoe het tussen ons afliep, verdiende geen schoonheidsprijs, maar soms gaat het zoals het gaat.’ 

Yeah right.

Zo snel als ik kan fiets ik naar huis. Daar installeer ik Tinder op mijn telefoon.          

Banner