Liefdesverdriet van een vriendin

Een vriendin sms’t me of ik in de buurt ben want ze moet iets vertellen.

Ik weet het al meteen: het is uit met haar vriend na zes jaar. Ik ben niet in de buurt, dus ik bel. En ik bel een uur met haar en ze huilt en huilt. En ik zeg dingen als: ik vind het zo erg voor je.

Een vriendin steunen met liefdesverdriet vind ik heel moeilijk. Ik kan goed luisteren en op tijd knikken en soms nog weleens iets wijs zeggen. Maar iemand die zoveel verdriet heeft en zo boos is opvrolijken?

Deze vriendin leerde ik kennen toen ik iedere zaterdagmiddag jaloers naar haar paardrijlaarzen en paardrijcap keek, voordat ze bij haar moeder in de auto stapte om naar de manage te gaan. We kennen elkaar dus al van onze kleinemeisjesleven af. Ik ken haar heel goed en toch is het moeilijk haar te troosten.

Misschien wel omdat ik haar vriend, ex-vriend, nooit echt goed heb leren kennen. Als we afspreken, spreken we met z’n tweeën af. We zien elkaar niet zo veel en als we elkaar dan zien kletsen we zo de hele avond vol. En dan zitten we niet te wachten op vriendjes.

We kletsten de laatste tijd veel over haar vriend. Dat het niet meer ging zoals ze zou willen en dat ze had geprobeerd eraan te werken. Zonder resultaat dus.
Ik weet niet hoe ik haar moet troosten. Ik kan lieve dingen zeggen en boos met haar zijn als zij boos is en misschien zelfs haar ex-vriend een sukkel noemen.

Hoewel dit ook weer gevaarlijk kan zijn, want misschien wil ze dit wel helemaal niet horen.

Dit weekend zie ik haar gelukkig weer en dan gaan we iets leuks doen. Nu moet ik nog iets bedenken wat leuk is en wat niet teveel doet denken aan haar vriend en/of liefde.

cc foto: Fe Ilya