Lisa voelt zich eenzaam: ‘Ik zou dolgraag dagelijks een man om me heen hebben’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Lisa (41) voelt zich eenzaam

“Ik ben altijd een vlinder geweest. Onderweg van feestje naar feestje. Van land naar land, en van bed naar bed. Vaak verliefd, maar ook snel weer ontgoocheld. Vijf serieuze relaties heb ik gehad, ze duurden tussen de twee en vijf jaar. Elke keer was ik degene die het uitmaakte. Telkens weer dook die onrust op. Het prangende gevoel dat er meer moest zijn, iets beters. Dat die ene – Mister Perfect – nog zou komen. En dat zou ongetwijfeld gaan gebeuren en ik had nog alle tijd, want kinderen wilde ik toch niet.

Een burn-out heeft mijn blik veranderd. Ik realiseer me dat een groot deel van mijn toekomst al achter me ligt. Opeens voel ik me oud en een beetje belachelijk. Ik ben nog altijd hoopvol onderweg naar een plek waar anderen al lang zijn. Waar is die hoop eigenlijk op gebaseerd? Zou ik nu wel kunnen vinden wat me tot nu toe niet lukte? Met mijn freelance job leefde ik nog steeds als een student. ’s Morgens nooit voor tien uur uit bed, en na een werkdag standaard de kroeg in. Vriendinnen genoeg, scharrels ook. Drank erbij. Ik kan me niet herinneren ooit een nuchtere eerste keer te hebben meegemaakt.

Alcohol maakte me wild en onbezonnen, de rol van vamp paste me prima. Samenwonen? Ik moest er niet aan denken. Sinds ik daar vijftien jaar geleden een poging toe deed in een veel te klein huis, waarin ik me gevangen voelde, had ik besloten dat ik meer een LAT-type was. Een paar dagen per week samen en dan terug naar mijn eigen leven, mijn eigen vrijheid, mijn eigen werkritme. Zo wilde ik het en zo heb ik het altijd gedaan.

Totdat ik op een ochtend mijn bed niet meer uit kon komen. Door mijn burn-out realiseer ik me hoe zuinig ik moet zijn op mijn lichaam. Ik drink niet meer, ben gaan sporten en eet nu mega gezond. Op het griezelige af. Ook nieuw: ik lig elke avond om half elf in bed. Een regelmaat die goed voor me blijkt, ik voel me beter dan de afgelopen tien jaar bij elkaar.

Maar er is al ruim negen maanden geen man meer geweest en de leegte in mijn leven begint zich steeds meer af te tekenen. Mijn wensen zijn het afgelopen jaar volledig gekanteld. Ik zou dolgraag dagelijks een man om me heen hebben. Met wie ik kleine, simpele dingen kan delen. Koken, kaarsjes aan, tv kijken, praten over ‘Pauw’. Samen naar familie, samen thuiskomen. Niet altijd zelf het licht aan moeten doen, de verwarming opendraaien. Elke nacht een lichaam om tegenaan te kruipen. Zelfs elke morgen samen vroeg opstaan lijkt me heerlijk. Hij moet leuk zijn, natuurlijk, en bij me passen, maar perfectie eis ik niet meer.

Ik voel me onzeker. Ik weet dat er mannen genoeg zijn die mij leuk vinden voor de sex of voor in de kroeg met een hoop drank op. Maar nuchter? Ik vind het doodeng. Bovendien ga ik amper nog uit, dus het moet op een andere manier. Elke avond sleutel ik aan mijn datingprofiel. Elke avond besluit

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 4-2016 Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «

Beeld: Sanoma Beeldbank