Manonline

geroosterde venkel

Vriend J. en vriend L. Dat zijn de enige twee mannen waarvan ik weet dat ze mijn persoonlijke blog lezen (ehm, niet dat mijn blog hier op vrouwonline niet persoonlijk is, maar ik bedoel dus het blog dat ik bijna vijf jaar geleden begon, voordat ik nog maar van vrouwonline gehoord had).

In real life zie ik J. en L. niet zo vaak. L. (ooit mijn collega) woont in de Randstad, J. (ooit mijn huisgenoot) woont in Duitsland. Maar als we elkaar zien, dan hoef ik niet meteen alles wat ik heb meegemaakt te vertellen, want dat hebben ze dan al op mijn blog gelezen. Reuze handig (al is het soms ook wel eens irritant, dat je iemand iets wilt vertellen en dat die ander dan zegt “Ja, ik heb het al gelezen”).

Afgelopen vrijdag had ik een feestje van het werk waar L. en ik ooit samen werkten. Het bedrijf bestond vijftien jaar en ook de oud-medewerkers mochten dat heugljke feit mee komen vieren. “Ik lees nog altijd je verhaaltjes op je toetjeblog” vertelde L. “Maar ik schrijf er niet zo veel meer hè?” vroeg ik, “Ik blog tegenwoordig veel meer op vrouwonline, dus je kunt beter daar gaan lezen.” vervolgde ik. Maar dat was geen optie. En om het antwoord op mijn vraag waarom dan niet heb ik een paar minuten keihard moeten lachen (sorry L.). “Als ik jouw blog bij vrouwonline ga lezen, moet ik steeds mijn geschiedenis wissen, anders zien ze dat ik steeds op vrouwonline kijk”.

Whoehahahahaha 🙂