Het niet eens worden over de opvoeding: ‘Mijn ex houdt onze kinderen klein’

Michaela en Joao hebben vier kinderen: Eduardo (18), Claudia (14), Rodolfo (11) en Ana van (6). Ze zijn een paar jaar geleden gescheiden, onder meer omdat ze het niet eens konden worden over de opvoeding. Nu blijkt dat die problemen ook na de scheiding gewoon doorgaan.

Joao: ‘Michaela is heel zorgzaam. Toen ik haar net leerde kennen vond ik dat mooi aan haar. Maar op een gegeven moment begon het me te benauwen. Ze hield me constant in de gaten en wilde alles voor me regelen. Nou, ik ben een volwassen vent, dus dat laat ik niet gebeuren. Met de kinderen doet ze precies hetzelfde. Ze regelt alles voor ze. Als er ook maar een spatje regen valt brengt ze Ana en Claudia met de auto naar school en als Rodolfo een blauwe plek heeft van het voetballen komt ze meteen met een zalfje aanzetten. Zelfs met Eduardo gaat ze nog mee naar de tandarts. Ik vind dat niet goed. Kinderen moet je een beetje loslaten, zodat ze hun grenzen leren kennen. En ze hoeven echt niet altijd alles te krijgen wat ze willen, laat ze er maar voor sparen of werken. Tijdens ons huwelijk hebben we daar veel ruzie over gehad. Ik heb uiteindelijk voor mijn vrijheid gekozen en dat voelt goed. Maar ik vind dat ze de kinderen nog steeds te veel in de watten legt. Claudia wilde laatst een PlayStation en toen zei ik: neem maar een krantenwijk. Maar een week later had ze er toch een. Had Michaela voor haar gekocht. Ik maak me zorgen. Hoe moeten de kinderen ooit leren om voor zichzelf te zorgen als zij alles voor ze blijft regelen? Ik heb dit onderwerp al zo vaak aangesneden, maar ze luistert niet. Hoe maak ik haar duidelijk dat ze het anders moet doen?’

Michaela: ‘Mijn jeugd was niet zo leuk. Mijn alleenstaande moeder had een hele drukke baan. Ze was sowieso niet aardig. Het was een harde vrouw, heel zakelijk en helemaal niet zorgzaam. Ze gaf mij en mijn zusje niets cadeau, alles moesten we verdienen, tot aan de schriften voor school aan toe. Toen ik elf jaar was is mijn zusje overleden, ze was een jaar jonger dan ik. Ze is verdronken toen we bij de rivier aan het spelen waren. Ik kon er niets aan doen, ze gleed uit. Maar ik ben me altijd schuldig blijven voelen. Sinds ik zelf kinderen heb, ben ik angstiger, niet voor mezelf, maar voor hen. Ik zou het niet overleven als ze iets overkwam. Tegelijk denk ik, je hebt het niet in de hand, een ongeluk zit in een klein hoekje. En daarom probeer ik ze zo veel liefde te geven als ik kan. Dan hebben ze dat maar binnen. Joao zegt dat ik ze te veel verwen, maar zo voel ik dat helemaal niet. We zijn gewoon een hecht gezin. Als ze later op zichzelf gaan wonen moeten ze nog lang genoeg voor zichzelf zorgen. Het leven zal hen heus niet sparen. Dus waarom zouden we nu niet genieten van elkaar? Ik heb het heel naar gevonden dat Joao bij ons wegging. Maar het is wel beter voor de kinderen dat ze hem niet meer zo vaak zien. Hij is zo hard tegen ze. Hij gunt ze helemaal niets, eigenlijk net als mijn moeder vroeger.’

De mediator: ‘De zorg om de kinderen is de grootste zorg voor ouders. Samen weet je altijd wel een oplossing te vinden. Je weet van elkaar onbewust waar ieder op reageert of juist niet. De kinderen groeien daar in op en weten wat ze van jullie kunnen verwachten. Dat is wat een gezin flexibel maakt en zorgt voor rust, ook al lijkt dat er soms niet op. Na de scheiding gaan jullie op zoek naar een nieuwe manier om voor de kinderen te zorgen en daarover te communiceren. Dat is waar jullie nu staan. Waar er eerst geduld was voor elkaars zorgen, leidt dat nu soms tot verwijten. Als we kijken naar de achtergrond van jullie verhaal speelt daar in het geval voor Michaela ook een stukje uit haar eigen jeugd in mee. Wat kunnen jullie daarmee? Of juist niet? Maak dit bespreekbaar. Ook voor Joao kan het lastig zijn om het gevoel te hebben om hiermee rekening te moeten houden. Waar ligt de gemeenschappelijke grens voor je zorg? Kun je van daaruit samen verder komen om jullie individuele krachten te combineren in de opvoeding? Want dan krijgen jullie kinderen het maximale van hun beide ouders die het beste willen voor hun kinderen!’

Er gebeurt altijd wel iets in je sociale omgeving waardoor je even van je stuk bent gebracht. iMediators is in die gevallen een handige partner om bij je te hebben. Online of aan tafel helpen wij vrienden, partners en collega’s weer in gesprek te komen. Samen naar een nieuwe toekomst zonder jezelf te verliezen.’

Michiel Hordijk (44) is full certified mediator in familie-  en arbeidskwesties. Als vader van een dochter uit een eerder huwelijk en een zoon in zijn huidige relatie staat hij zelf dagelijks voor de keuze hoe je omgaat in alle verschillende situaties op het werk en in je gezin.Wekelijks gaat hij op VIVA.nl in op een voorgelegde situatie en geeft hij een tip hoe met de situatie kan worden omgegaan. Heb je zelf een vraag of situatie die je wil voorleggen aan Michiel? Mail deze dan naar: viva@imediators.nl

Vaart achter de scheiding: ‘Hij geeft mij niet de kans om afscheid te nemen’
Lucy’s vader hield de relatie met zijn nieuwe vriend verborgen: ‘Mijn vader was mijn maatje’
Als je dochter je nieuwe vriend niet accepteert: ‘Ze verwacht dat ik mijn relatie verbreek’
Kathy: ‘Ik heb meer het gevoel dat mijn stiefvader mijn vader is’
Esther: ‘Ik heb er geen energie meer voor’
Mary: ‘Mijn zoontje wil dat wij allebei op zijn verjaardag zijn’
Is een ouderschapsplan echt nodig?

 Beeld Shutterstock