Mijn romantische flater

geen

Heel lang geleden, toen er rolletjes film in fototoestellen zaten, telefoons voorzien waren van een hoorn en alle televisies dik waren, was mijn vrouw nog gewoon mijn vriendin. Ik woonde in een appartementje op één hoog en zij was daar nog nooit geweest. Daar moest verandering in komen, dus na een gezellig dagje samen, nodigde ik haar uit om mee naar mijn appartement te gaan zodat ik eens lekker voor haar kon koken.

Vijftig waxinelichtjes
Het moest bijzonder worden, want de liefde tussen ons was nog maar pril en ik deed er in die tijd echt alles aan om indruk op haar te maken. Daarom besloot ik mijn appartement in zijn totaliteit te verlichten met kaarslicht. Ik had een zak met vijftig waxinelichtjes gekocht. Omdat we tegelijkertijd binnenkwamen in een donker huis, had ik nog even wat voorbereidingstijd nodig. Dus vroeg ik mijn vriendin om eventjes in het gangetje te blijven wachten. Het zou de moeite waard zijn, beloofde ik.

Paashaas
Daarna stond mijn vriendin een tijd lang in mijn beklemmend kleine gangetje. Een hok eigenlijk, met aan alle kanten deuren. Ze had wat gezelschap van mijn jassen. Boven haar hing een plafonnière waarin heel onromantisch een pitje van honderd watt op haar neer scheen. Ze zag niet hoe ik met de haast van een paashaas die zijn eitjes moet verstoppen door mijn appartement hobbelde om plekjes te vinden voor mijn vijftig theelichtjes.

Geduld
‘Het gaat iets langer duren dan ik gehoopt had,’ riep ik tegen de dichte gangdeur. In mijn planning had ik er geen rekening mee gehouden dat het een tijd zou duren voordat ik al die theelichtjes had aangestoken. Zodra ik de vlam in twee lontjes had ontstoken zat het vuur al tegen mijn vingers en moest ik hard blazen. Vanuit de gang reageerde mijn vrouw op wat ik had gezegd. Ik verstond niet wat ze zei, maar hoorde wel dat er wat ergernis doorklonk in haar stem. ‘Geduld heeft ze niet echt,’ dacht ik.

Knuffel
‘Kun je het licht in de gang even uitdoen?’ vroeg ik hooguit twee, drie, negen minuten later. Ze vroeg waarom. ‘Omdat ik de deur pas open maak als het licht uit is,’ zei ik. Ze deed wat ik vroeg. Daarna opende ik de deur, zodat ik ook meteen in ontvangende positie stond voor de knuffel die ik zou krijgen voor de effort die ik in mijn romantische project had gestoken. Het kaarslicht bereikte het gezicht van mijn vriendin. Ze zei niets, maar het was duidelijk aan haar te zien dat ik net iets onbeschrijflijks stoms had gedaan. Alleen begreep ik echt niet wat dat dan kon zijn.

Muziek
Ik dirigeerde haar naar het meubel waarin al mijn muziek zat en ging daarna wijn voor ons inschenken. Zij mocht muziek uitkiezen. Ik kwam terug met volle wijnglazen en hoorde tot mijn verbazing de eerste klanken van wat een dijenkletser van André van Duin bleek te zijn. Vijftig brandende kaarsjes waren ineens tot grap verworden en alleen mijn vriendin kon er heel hard om lachen.

Het is sindsdien niet vaak voorgekomen dat ik nog iets romantisch heb gedaan. Mijn vrouw klaagt daar overigens nooit over. Maar mocht ze toch een keer mopperen, dan weet ik al wat ik doe: heel romantisch een leuk muziekje opzetten. De Lawineboys met ‘Ik wil seks met die kale.’

CC foto: benfff85