Mijn verslaving

geroosterde venkel

Het begint alweer te kriebelen… Ik kan er niks aan doen, ik lijk heel vreemd te zijn want niemand anders die ik ken heeft hetzelfde probleem. Ik ben gewoon gek op verhuizen.

Begrijp me goed: het verhuizen zelf is niet leuk. Het uitzoeken, dagenlang inpakken en alles proberen te labelen zodat je ook weer alles terug kunt vinden, al die dozen naar de auto sjouwen, dan weer uit de auto en de nieuwe woning in en dan nog een paar keer op en neer rijden om hetzelfde te doen. En dan het uitpakken. Ik heb vaak nog niet eens alles uitgepakt tegen de tijd dat ik weer verhuis. En verhuizen doe ik vaak. Ik geloof dat voordat ik Nederland verliet ik 16 keer verhuisd ben. En in Portugal zitten we nu in ons derde huis. Maar ik ben gewoon snel uitgekeken op een huis. Dat kan na drie maanden zijn, na acht maanden of een half jaar. Maar dan ben ik echt toe aan iets nieuws.

Is het niet geweldig om in een nieuw huis te wonen? Eerst heb je alles in gedachten in kunnen richten, kunnen dromen over hoe het zal zijn en daarna mag je het nog in praktijk brengen ook. Je begint eigenlijk helemaal overnieuw, in een huisje dat uiteraard net iets beter is dan de vorige. Je hebt meer kamers of een (grotere) tuin of een bad. Of misschien meer rust of juist meer drukte omdat je er aan toe bent om midden in de stad te wonen. En dan mag je de buurt verkennen! Lekker rondlopen met de hond (dan heb je een excuus en loop je niet ‘zomaar’ rond) of met de kinderen, kijken wie je buren allemaal zijn, naar een andere supermarkt en daar je weg vinden… Super..

We zitten nog geen half jaar in dit huis en het leek allemaal perfect. Een extra kamer voor de jongens, een heel groot ‘buiten’, een zwembad waar wij -samen met de rest van het gebouw- gebruik van mogen maken, een rustige plek, op loopafstand van het strand.. Maar toen werd het zomer. En toen begonnen alle leegstaande woningen en het zwembad zich te vullen. Laat de toegang tot het zwembad zich nou net naast ons huis bevinden. Wat zorgt voor een constante stroom mensen. Mensen die absoluut niet schijnen te begrijpen dat wanneer ze een deur open doen, ze deze ook weer achter hun kont dicht moeten doen. De deur slaat altijd met een enorm kabaal open en dicht, door de wind of door kinderen die niet de moeite nemen de klink naar beneden te doen om een deur te sluiten. Een van de eerste dingen (oke, misschien niet de eerste..) die mijn jongens zullen leren is een deur normaal dicht te doen. Ik weet nog dat wanneer ik vroeger met een deur gooide, ik hem tien keer normaal dicht moest doen van mijn vader. Hij bleef naast me staan om te controleren of ik het ook echt deed. En ik hoefde het niet in mijn hoofd te halen om de tiende keer hem weer dicht te gooien (wat ik af en toe wel deed), want dan mocht ik weer opnieuw beginnen. Maar ik heb het zo wel geleerd.

Diezelfde deurenslaande kinderen hier snappen ook niet dat als ze vlak naast onze tuin met een bal gaan spelen, deze bal in onze tuin beland. En wanneer dat gebeurd, hangen ze over onze geïmproviseerde schutting om om de seconde: “Senhor!” te roepen tot een van ons eindelijk naar buiten komt om de bal terug te gooien. Die ongeveer acht minuten later weer bij ons in de tuin ligt. En nu de bar bij het zwembad open is, is er van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat jaren ’80 muziek te horen. Great.

Nee, dit keer fantaseer ik van een woning in plaats van een appartement, met een grote tuin met een nog groter hek er omheen en vooral in de wijde omtrek geen buren. Of vakantiegangers. En misschien nog een extra kamer voor de muziekspulletjes van vriendlief. En wie weet, misschien nog een heel klein kamertje om voor mij een inloopkast van te maken 🙂 Maar wat ik vooral wil is rust. Ik ben al actief op zoek naar de volgende perfecte woning. En ik kan niet wachten tot al het inpakken, sjouwen en uitpakken weer begint. Want ik heb het totaal gehad met deze woning.

Maar ik kan toch niet de enige zijn die zo gek op verhuizen is?