Mooi wit wordt altijd lelijk

Vlak voordat Irem geboren werd, kochten wij een wit tapijt. Een prachtig, absurd groot, wit kleed waar zelfs Jan de Bouvrie jaloers op zou zijn. Maar nu…


Gay Porn
Achteraf gezien had ik net zo goed thuis op dat tapijt kunnen bevallen. Zelfs de liter bloed die ik daarbij verloor had het kleed lang niet zo kunnen vernaggelen als dat Irem dat heeft gedaan. Ik neem haar uiteraard niets kwalijk. Want zeg nou zelf, wie is er zo stom om een wit kleed te nemen, of je nu aan kinderen begint of niet. Dat kleed heb ik inmiddels zo vaak gedraaid dat de vlekken nu aan alle kanten zitten. Spuugvlekken, snel-even-met-de-tuinlaarzen-over-het-tapijt-vlekken en ik-heb-ooit-een-kinderfeestje-gegeven-vlekken.
Sinds de ellende met dat kleed denk ik wel honderdduizend keer na voordat ik iets aanschaf. Nu moeten wij nog een salontafel en een nieuwe bank. Met dat doel voor ogen, hebben wij de afgelopen feestdagen alle meubelboulevards afgestruind. Zo kijk ik naar kindvriendelijk meubilair, degelijk, sloopbestendig, maar wel mooi. Nils kijkt alleen naar mooi. En zelfs daarover verschillen we van mening. Nils wil een leren bank. Het liefst ook wit. Hallo, gay-porn?! Het liefst heeft hij daarbij zo’n witte Barcelona chair. En een retro glazen salontafel. Ik zie Betty de Poes al met haar nagels in onze hagelwitte bank hangen, terwijl de schedel van Irem door een val aan de salontafel opensplijt.

Geen concessies

Dat wordt dus geen leren bank en zeker geen glazen tafel. Maar toen ik dat zei wist ik bij voorbaat al dat alles wat ik wel leuk vind, al afgeschoten zou worden. Nils probeerde zijn strijd nog te winnen, “Hoezo gevaarlijk?! Alsof Betty niet in een stoffen bank gaat hangen en Irem haar hoofd alleen tegen een glazen salontafel zal stoten.” Vermoeiend  nietwaar? “Maar bij een stoffen bank komen er geen scheuren in en weet je hoe zichtbaar vette vingervlekken op een glazen tafel zijn?!” probeerde ik nog. “Dan nemen we dik melkglas!” reageerde hij daarop.
Onderwijl hadden alle medewerkers van de winkels zich achter een muurtje verzameld en staarden ons met grote ogen na terwijl wij de rest van de showroom bekeken. En op zo’n moment doen we natuurlijk geen concessies. We geven elkaar geen knuffel of een kusje en zeggen geen dingen als “Ach, waar maken we ons druk om. Het komt vast goed.” Nee, wij gingen briesend elk een andere kant op. We waren in staat twee banken te kopen en deze alle twee in de woonkamer te prakken.

Nattigheid
Uiteindelijk ploften we bijna tegelijkertijd op een prachtige bank. Een olijfgroene stoffen bank. Irem zat tussen ons in en dook in de kussens. “Hey als je erop gaat zitten kwijlen moeten we ‘m wel kopen he!” lachte Nils. Ik was ineens verliefd op de bank en zelfs Irem gaf de bank plakkerige natte kusjes. We lachten naar elkaar terwijl Nils het prijskaartje bekeek. Hij lachte harder, waarop ik dolgelukkig verder in de kussens wegzakte en mijn ogen sloot. “Haha, nou El, dat wordt een mooie. Vier duizend euro. VIER DUIZEND EURO! Voor een tweezitter, raad eens wat deze kost hahaha.” Terwijl ik voorzichtig een kussen voor de natte kusplekjes deed en Irem de kinderwagen in slingerde, lachte ik hysterisch hard met Nils mee. Een medewerker kwam kijken of alles in orde was en of hij ons kon helpen. “Hebben jullie deze bank ook in wit leer?” vroeg Nils. “Nee meneer, we hebben bijna alle kleuren, maar geen wit.”

Shit, wat jammer nou…

Foto’s 2010
Foto’s 2009