Na #MeToo besloot Jacky (27) haar dates om toestemming te laten vragen voor seks

libido

‘Mag ik je vingeren?’

Mijn date van de afgelopen week keek me vragend aan. We hadden net uitvoerig liggen tongzoenen op zijn bed. Iets waarvoor hij me van tevoren ook toestemming had gevraagd. Door zijn geforceerd serieuze blik waarvan ik zag dat die hem moeite kostte, schoot ik bijna in de lach. Weg erotische spanning. Oke. ‘Dit hele ‘consent’ ding is een leuk experiment’ dacht ik, ‘maar toch ook wel een echte mood killer.’

Duidelijke, verbale toestemming is na het hele #metoo gebeuren zo’n beetje de nieuwe standaard voor seks, en daarmee verschuiven we van een ‘nee betekent nee’ naar een ‘ja betekent ja’-maatschappij, althans waar het seks betreft. Maar nu ik dit uitgangspunt sinds enkele maanden op mijn eigen seksleven toepaste, zorgde het eigenlijk voor nogal wat on-sexy momenten, en dat kon toch ook weer niet de bedoeling zijn?

Behalve een jongen die nogal wat onderdanige neigingen had, vond het gros van de mannen het zo te merken niet echt opwindend om voor elke seksueel intrusieve handeling duidelijke toestemming te vragen. En als ik eerlijk ben: ik ook niet.

Wat ik wel merkte is dat mannen sinds #MeToo er vaak langer over doen om een move te maken. Bij een van mijn dates lag ik al naakt in zijn bed toen hij vroeg: ‘Dus….je wilt seks hebben?’ Ik antwoordde lachend dat dat me nogal duidelijk leek omdat ik op eigen initiatief mijn BH en slipje had uitgetrokken, maar hij zei vervolgens dat je het ‘tegenwoordig nooit zeker kon weten.’

Ik vond het op dat moment wat ongemakkelijk, maar toen ik er achteraf – na seks die er echt niet minder om was – nog eens over nadacht, kon ik zijn extra ‘check’ eigenlijk best waarderen. Tenslotte kun je beter een ongemakkelijk moment te boven komen dan seks terwijl je dat eigenlijk niet wilde. Daarna besloot ik dus – bij wijze van experiment – om het geven van uitdrukkelijke toestemming in te voeren bij al mijn dates. Wat dus inhield dat ik de mannen in kwestie opdroeg me om toestemming te vragen.

De meesten keken me nogal ongelovig aan als ik ze mijn regels vertelde, dus om het makkelijker te maken zei ik dat ze konden oefenen met minder heftige dingen als: ‘Het lijkt me leuk om je mee naar de film te nemen, zou je dat willen?’ Op die manier konden ze vanzelf wennen aan het vragen om toestemming, en werd ‘De Vraag’ uiteindelijk minder raar.

Ik moet wel zeggen: de een was er beter in dan de ander. Een van mijn dates, een enorm sexy jongen met korenblauwe slaapkamerogen die er met zijn hese stem een ‘Weet je zeker dat je het wilt? Ik vind het alleen geil als jij geil bent’ op een volkomen natuurlijke manier uit liet rollen, zorgde er juist voor dat ik hem nog gepassioneerder wilde bespringen dan ik al wilde voor hij mijn toestemming vroeg. Aan de andere kant liet de ‘Mag ik je vingeren?’- gast mijn irrigatiesysteem binnen een oogwenk vastlopen. Al had zijn ternauwernood onderdrukte oogrol en zijn passief agressieve toon daar misschien ook mee te maken…

Hoe dan ook: Mijn experiment was interessant, maar ook inmiddels beëindigd: de date met de slaapkamerogen is gebleven. En inmiddels kennen we elkaar genoeg om het hele ‘consent’ gebeuren af te kunnen met puur non verbale communicatie. Hij merkt snel genoeg of ik zin heb. En zo niet, dan laat hij me met rust. Maar als ik eerlijk ben: vaker vindt hij het leuk om me zo gek te maken dat ik in staat ben om hem om seks te smeken. En zeg nu zelf: een duidelijker vorm van toestemming kun je als vrouw niet geven.’

Tekst: Vivienne Groenewoud