Naakt smaakt

Tijdens een gestolen uurtje op een terras in de eerste lentezon valt mijn oog op een klein berichtje in een oude krant: Wereldwijde belangstelling voor naaktfitness in Betuwe*. Bijna laat ik mijn kopje koffie vallen. Zwemmen, zonnen, wandelen, picknicken? Kan ik allemaal inkomen, maar fitness voor nudisten?!

Mijn hoofd vult zich meteen met praktische bezwaren. Hoe zit dat dan met zweetbillen, voetschimmel en ander lichaamsvocht? Laten we dat lekker stromen op al die bankjes en zadels of loopt er iemand achteraan met een gesteriliseerd doekje? En hoe doen ze dat met de spinning fietsen? Die met die hele harde, spitse zadeltjes? Als daar naakt op gefietst gaat worden is de gehele nudistische gemeenschap binnen no time onvruchtbaar.

Kunnen mensen naaktfitness überhaupt wel zien als sport, los van elke vorm van seksualiteit? Ik kan namelijk zo al drie apparaten opnoemen waarbij je met de benen wijd moet of met de kont omhoog. Een zaal vol blote mensen in uiterst obscene houdingen; hoe hou je tegen dat straks heel pervers Nederland zich gaat zitten behagen in die sportschool?

Thuis gekomen google ik wat op dit nieuwe werkwoord. Het blijkt enorm populair te zijn; de Betuwe heeft er zelfs het wereldnieuws mee gehaald. Foto’s tonen mannen van alle leeftijden die in hun blootje een hometrainer trotseren. Ze hebben schoenen aan. En een handdoek onder hun gat. Nou, dat valt dan weer mee. Desondanks laat ik dit fenomeen graag aan me voorbij gaan. Jullie?

* uit De Spits van 28 februari