Openbaar Naakt

Nu ik met enige regelmaat in de sportschool te vinden ben word ik vaker dan ooit geconfronteerd met ‘openbaar naakt’. Ik kan de kleedkamer niet open trekken of de edele delen vliegen me om de oren. Al keuvelend staan vriendinnen gezamenlijk poedelnaakt de laatste roddels door te nemen en ondertussen hun tenen af te drogen. Dit allemaal zonder enige vorm van gêne, want in de kleedkamer heerst immers een oh zo gemoedelijk maar ondertussen uitermate schijnheilig ‘we zijn toch zeker allemaal naakt geboren?’ sfeertje. Aangeklede omstanders wenden discreet hun blik af als de dames met hun blote billen voorbij schuiven, maar zodra ze voorbij zijn schieten alle blikken hun kant weer op. Blikken die soms jaloezie, maar meestal opluchting verraden; ‘Het kan dus altijd nog erger’.

Dit laatste is precies waarom openbaar naakt me niet aanstaat. De mens in zijn natuurlijke vorm trekt nu eenmaal de aandacht en  aandacht voor mijn naakte lichaam is wel het laatste waar ik op zit te wachten, behalve als het van mijn geliefde komt. Noem het preuts, maar mij zul je niet zo snel ingezeept door een openbare douche zien wandelen. Dit tafereel, maar dan keuvelend met vriendinnen gaat al helemaal van zijn leven niet gebeuren. Vriendinnen onder elkaar zijn namelijk de grootste stiekeme gluurders van allemaal. Gezamenlijk douchen is tenslotte de ultieme gelegenheid om elkaar op blubberborsten, putjesdijen en drilbillen te checken. En wat is er nou nog erger dan onbekenden die je lichaam keuren? Die ‘het kan dus altijd nog erger’ blik van je vriendin haar gezicht aflezen.