Peuterpoep

geroosterde venkel

Om hier nou met kerst de blog mee te bevuilen, toen iedereen zich massaal aan brunch of overdadig diner tegoed deed, leek me niet zo gepast. Maar nu alle kransjes en kalkoenen verorberd zijn, de tocht door de darmen afgelegd is, restjes zich hier en daar fijn in het lijf genesteld hebben en het overgrote deel er (hopelijk) toch al weer uit is, kan het wel:
een shit-blogje.

Al een week riep Bo ineens steeds dat ze moest plassen. Dan wilde ze op de prinsessenroze wcbrilverkleiner en moest de deur dicht.
Vervolgens hoorden we even niets, dan wat gestommel en als we mochten komen, keek ze trots in de pot. Waar dan meestal een flinke lading wcpapier in lag.
Of er echt geplast was, was moeilijk te zien. Maar goed, de intentie was er. En elke poging was op zich al prijzenswaardig dus stonden we enthousiast te roepen hoe goed het wel niet van haar was dat ze zelf aangaf dat ze naar de wc moest. (Nu voortaan alleen de rol pas geven als ze klaar is).

Op zich was het niets nieuws. In de zomer had ze ook herhaaldelijk geroepen dat ze moest plassen. Maar toen liep ze ook vaker in haar blootje, dat scheelt. Maar ja, toen ze op één dag vier keer de houten vloer onder had geplast en ik er met mijn hoogzwangere buik bij dertig graden telkens achteraan kon om de boel weer schoon te vegen, had ik het niet meer echt gestimuleerd.

Ze had al een keer op het potje gepoept, een tijd terug al weer. Zo veel dat ze er zelf van schrok.
Pier bood haar daarna nog een tijdje standaard voor het slapen gaan het potje aan, maar zonder resultaat.
Het zal wel los lopen, dacht ik, ook omdat ik even niet de energie voor een zindelijkheidstraining had,
hoog zwanger niet en vlak na de geboorte van Jippe ook niet.
Ze komt er zelf wel mee als ze er aan toe is, dacht ik. (Zie je wel, ik kan wel relaxt zijn). Of als ze het bij anderen ziet, want dat scheelt ook. Dan is het ineens toch wel bere-interessant om op het potje of de wc te gaan.

Maar goed. Het was kerstavond.
We hadden net een lekkere maaltijd op tafel staan toen ze zei dat ze naar de wc moest.
Hmm, wat te doen? Leren dat plassen onder het eten niet netjes is?
Of toch de goede bedoelingen maar stimuleren?
We kozen voor het laatste en lieten haar op de wc klimmen.
‘Deur dicht!’ commandeerde onze tweejarige.
De deur moest dicht. We mochten niet kijken.
Dus gingen we weer verder met de maaltijd.

Plots horen we het plastic krukje opzij geschoven worden.
Een stemmetje. Verrukt:
‘Ik heb poept!’
Ja ja, denken Pier en ik tegelijk. Het zal wel weer. Meestal is het loos alarm.
Pier loopt er naartoe.
‘Je hebt gepoept! […] Mama, Bo heeft gepoept!’
Stralend rent ze in haar blote billetjes de kamer in.

Ik zoek de natte doekjes (geen poep in de kamer a.u.b.) en prijs haar.
Het eten wordt koud, waar ik een gruwelijke hekel aan heb, maar voor één keer vind ik het niet erg.
‘Wat goed Bo! Je hebt voor het eerst op de wc gepoept!’

Na het eten bellen we oma. Die wellicht een vredig en sfeervol kerstavondgesprek verwacht.
Niks daarvan. Bo heeft een boodschap:
‘Ik heb poept!’