Red het huwelijk!

geen

Ik las deze week dus een bericht waar ik een beetje verdrietig van werd: het aantal trouwerijen in Nederland heeft een dieptepunt bereikt. Sinds 1944 is afgelopen jaar het laagste aantal huwelijken gesloten.

De reden? De crisis, natuurlijk. Wat heeft tegenwoordig nou niet die economische malaise als oorzaak? Een huwelijk kost geld en mensen hebben dat er niet meer voor over. Bovendien wordt getrouwd zijn niet meer als noodzakelijk beschouwd om een huis te kopen en/of kinderen te kunnen krijgen.

Noem me ouderwets
Maar ik wil toch graag in de bres springen voor deze prachtige ‘traditie’. Waar is de romantiek gebleven? Noem me ouderwets, maar als klein meisje droomde ik er al van om ooit door mijn vader weggegeven te worden aan mijn husband-to-be. Dat hij het stokje als man in mijn leven overdraagt aan mijn Ware Liefde. Dat ik in een prachtige witte prinsessenjurk, met mijn liefste familie en vrienden om me heen, die ene speciale persoon mijn liefde mag verklaren. Dat we met onze dierbaren vieren dat wij bij elkaar horen en de intentie hebben om de rest van ons leven bij elkaar te blijven. Dat er gegeten en gedanst wordt, en mooie foto’s gemaakt. Dat het een dag wordt om nooit te vergeten. En, zo ben ik ook, dat ik zijn achternaam mag dragen.

Kleine ceremonie
Ik ben al van het idee afgestapt dat het allemaal groot, groter, grootst moet. Dat vind ik nu zonde van het geld. Niet vanwege de crisis, maar omdat ik me nu realiseer wat je allemaal nog meer van dat geld kunt doen. Reizen bijvoorbeeld, zo’n leuke maar prijzige hobby van ons. Een kleine bruiloft met alleen de liefste mensen, goed eten en een fijn feestje zou mij zielsgelukkig maken.

Volgorde
Mijn vriend en ik hadden altijd het idee om eerst voor een baby te gaan en daarna ooit wel een keer te trouwen. Ik vond het een schattig idee dat ons kindje van een paar jaar oud ons de ringen zou komen brengen. In ons huidige huis kunnen we echter niet aan kinderen beginnen, het is simpelweg te klein. Maar vanwege die crisis (daar hebben we ‘m weer…) krijgen we het niet verkocht. Misschien moeten we de volgorde gewoon omdraaien. Trouwen kan best nu al, daar heb je geen groot huis voor nodig!

Ik zal trouwen
Zelf zal ik echter nooit het initiatief nemen. Toch weer dat ouderwetse, vrees ik. Vriend weet dat ik wil trouwen, ik heb genoeg hints laten vallen, maar hij weet ook dat ik hém niet zal vragen. En dus wacht ik geduldig af tot hij de tijd rijp acht. Hoe en wanneer dan ook: ik zal trouwen. Ik laat de crisis me dit echt niet afnemen.

Beeld: Thinkstock