Sanne: ‘Elke dag ben ik bang dat hij de waarheid ontdekt’

zwangerschapstest

Sanne (34) is gelukkig met haar kind en 
relatie. Maar ze draagt een groot geheim 
met zich mee: haar zoon is niet van 
haar vriend, maar van een onenightstand.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: iStock

‘Soms zie ik ouders kijken naar hun spelende kind. Hun ogen stralen van trots en saamhorigheid. Als ik Mark trots naar onze zoon zie kijken, voel ik geen saamhorigheid, maar maagkramp. Ik word zenuwachtig als zijn blik op Pepijn rust. Omdat ik bang ben dat er een moment komt dat het kwartje valt. Dat hij ziet hoezeer Pepijn op Robert lijkt, een collega van mijn vorige werk. En dat hij dan de waarheid ontdekt.’

Rebound-project

‘Mark is een moeilijke man. Toen ik hem ontmoette, kwam hij net uit een relatie. Mijn vriendinnen waarschuwden me dat ik niet z’n rebound-project moest worden, maar ik trok me er niks van aan. Ik was zo verliefd. Natuurlijk vond ik het niet leuk dat ik vaak naar verhalen over zijn ex moest luisteren. Die had een borderline-achtige stoornis. ‘Ik heb nooit eerder zulke diepe dalen, maar ook nooit eerder zulke hoge pieken beleefd als met haar,’ verzuchtte Mark geregeld. En ik maar begripvol knikken, al kreeg ik er na een paar weken behoorlijk genoeg van. Vooral de verhalen over hun geweldige seks kwamen me mijn neus uit. Toch liet ik dat niet merken. 
Dit was een proces waar we doorheen moesten. Met wat geduld zou alles goed komen, dat wist ik zeker. En dat kwam het 
ook. Althans, voor even.’

Vrouwelijke intuïtie

‘Langzamerhand raakte de herinnering aan zijn ex op de achtergrond. Mark trok bij me in en ik was gelukkig. Anderhalf jaar lang hadden we het leuk. Minpuntje was dat zijn 
ex af en toe contact zocht via Facebook. Dan was Mark weer van slag. Stiekem vond ik het belachelijk dat ze nog zo veel invloed op hem had. Op een avond kwam hij niet thuis op het gebruikelijke tijdstip. Het werd steeds later. Ik belde hem, maar kreeg z’n voicemail. Toen hij eindelijk thuiskwam, zag hij er zorgelijk uit. Noem het vrouwelijke intuïtie, maar ik wist direct wat er mis was: hij was bij zijn ex geweest. Mijn vermoeden bleek waar. Mark was emotioneel en zei dat hij het allemaal niet meer wist. Dat hij van mij hield, maar ook nog van haar. Ze was in therapie gegaan en had ‘het licht’ gezien: ze wilde hem terug. Ik stond perplex. Overwoog hij dit serieus? Terwijl ik in shock op de bank zat, pakte Mark zijn weekendtas. Hij zei dat hij tijd nodig had om na te denken. De dagen erop was hij onbereikbaar. Behalve verdrietig werd ik ook steeds kwader. Wat een schoft was hij eigenlijk, om mij zomaar te laten zitten.’

Onherstelbare schade

‘Zwanger van mijn eerste kind en een relatie hebben met mijn grote liefde, ik had me die periode voorgesteld als een roze wolk. Maar het voelde alsof ik zwanger was van een molensteen. Ik plande afspraken met de verloskundige expres tijdens Marks werktijden: ik was altijd bang dat iets me zou verraden. Mijn geweten liet me niet met rust. Toen we een pretecho lieten maken, op zijn aandringen, schrok ik me dood. Ik dacht duidelijk Roberts neus te herkennen in mijn baby’s 3D-gezichtje. 
Pepijn werd bijna twee weken te laat geboren. Ergens denk ik dat ik onbewust de geboorte tegenhield uit angst. Mark huilde van geluk toen hij het jongetje zag. Het schoot door mijn hoofd dat ik misschien toch de goede keuze had gemaakt. Hij liep over van liefde voor ‘zijn’ zoon. Je vader is de man die je opvoedt, niet de man die je verwekt, hield ik mezelf voor.

Toch knaagt het. Als ik direct eerlijk was geweest, had Mark het misschien nog wel begrepen. Maar als ik het nu alsnog vertel, 
is de schade onherstelbaar. Als hij beseft dat onze relatie is gebaseerd op een leugen, raak ik hem definitief kwijt. Elke dag zie ik Robert in Pepijn, wanneer ziet Mark het ook? Hij koestert geen argwaan, vertrouwt me blindelings. Maar stel dat Pepijn ooit een medische ingreep moet ondergaan en Mark dan alsnog mijn geheim ontdekt? Hij heeft het al over een tweede kind, maar ik ben te bang dat het verschil met Pepijn dan opvalt. Ik loog om gelukkig te kunnen zijn, maar dat ben ik eigenlijk niet. Steeds weer probeer ik mijn geweten te sussen, maar er is geen dag dat het niet aan me knaagt.’

Dit verhaal komt uit VIVA 16-2019 en kun je online verder lezen via Blendle. 

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!

»LEES VERDER VIA BLENDLE «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.