Cassandra (24) doet aan ageplay: ‘Ik noem mijn vriend pappie’

De meeste volwassen vrouwen zitten er niet op te wachten dat hun vriend ze klein houdt, maar Cassandra (24) wil niets liever.

‘Ik ben in mijn leven regelmatig ge’kink’-shamed, daarom ben ik niet echt open meer over mijn seksleven. Alleen een heel close vriendin weet ervan, maar ook zij heeft echt wel even aan het idee moeten wennen. Soms denk ik dat ze het nog steeds raar vindt, maar het gewoon niet laat merken. Ik snap dat ergens wel. Het ís ook verwarrend. Ik begrijp ook wel dat mensen die echt niets van ageplay afweten, verkeerde associaties krijgen. Ik wil dus ook echt benadrukken dat het niets met seks te maken heeft. Ageplay is voor mij een manier om alles wat me in het dagelijks leven stress geeft, los te kunnen laten. Ultieme ontspanning, zeg maar. Het heeft niets met pedofilie te maken.

Als ik al een poging deed om het uit te leggen aan vriendinnen, draaide dat meestal uit op frustratie van mijn kant. Terwijl het echt heel simpel is: pedofilie is wanneer mensen een seksuele aantrekkingskracht voelen tot kinderen of minderjarigen. Dat is hierbij niet het geval. Een andere vriendin vroeg hoe het kon dat het niet iets seksueels is, terwijl er toch een duidelijke overlap is met de BDSM-wereld. Dat klopt op zich wel: de mannen die aan ageplay doen, worden meestal, net als bij BDSM, ‘doms’ genoemd. Maar dat is omdat het, net als BDSM, een vorm van machtsuitwisseling is, waarin de ‘verzorger’ de macht heeft om te straffen en regels te stellen. Doms in andere dynamieken doen hetzelfde, dus daarom maakt ageplay deel uit van BDSM. Mijn vriend is into ageplay omdat hij een sterke behoefte heeft om nodig te zijn, niet omdat hij per se iemand wil domineren, maar omdat hij houdt van het gevoel onmisbaar te zijn in iemands leven. Al helemaal niet omdat hij zich seksueel aangetrokken voelt tot kleine kinderen. Hij houdt ervan van me te beschermen, te verzorgen. Om er op alle mogelijke manieren voor mij, zijn ‘kleine meisje’, te zijn.

‘Het spelen van het kleine meisje houdt bij ons wel op zodra er seks bij komt kijken. Dan ben ik weer een volwassen vrouw’

Ageplay gaat dan ook niet over aanrandingsfantasieen, of rapeplay of iets dergelijks, maar over liefde, respect en voor elkaar zorgen. Ik ben trouwens wel onderdanig in de slaapkamer, dus ja, voor ons is die overlap er wel. Al houdt het spelen van het kleine meisje bij ons wel op zodra er seks bij komt kijken. Dan ben ik gewoon weer een volwassen vrouw. Ik zou nooit met een speen in en een kinderpyjamaatje aan mijn vriend’s penis aanraken, bijvoorbeeld. Dat zou heel fout voelen. Seks en ageplay zijn – voor ons – echt twee heel verschillende dingen. We stoeien wel eens tijdens een ageplaysessie, maar dat is speels, niet seksueel. Zoals een ouder met zijn kind stoeit, zeg maar.’

 Meisje van vier

Ageplay kent verschillende varianten. Zo zijn er diaper lovers, mensen voor wie het dragen van een luier een bepaalde kick geeft. Deze groep wordt ook Adult Babies genoemd, de fetish is in de BDSM-scene ook wel bekend als infantilie. Er schijnen zelfs adult baby speelparadijzen of oppascentrales te bestaan. Maar dat is niet mijn ding. Bijeenkomsten sowieso niet. Ik ben niet zo’n groepsmens en houd onze ageplay liever tussen mijn vriend en mij. Heel af en toe spreken we af met een bevriend stel dat een soortgelijke relatie heeft en dat vinden we altijd ontzettend leuk. Maar ik heb geen behoefte aan groepsspel met mensen, vooral mannen, die ik niet ken of die misschien heel andere dingen leuk vinden dan ik. Het schijnt ook nog eens zo te zijn dat zo’n 99 procent van de Adult Babies mannen zijn. Ik ben in ieder geval nog nooit een vrouw tegengekomen die voor deze leeftijdscategorie ‘kiest’.

Als je aan ageplay doet, kun je zelf kiezen welke leeftijd je ‘bent’. Je kunt dus inderdaad een baby zijn, compleet met luiers, maar ook een opstandige kleuter, een lagereschoolkind met een voorliefde voor Frozen of een dwarse tiener. Het is een ruim begrip. Zelf ben ik een meisje van vier. Niet dat ik dat bewust heb gekozen, het is een kind waarvan ik diep van binnen voel dat zij heel sterk in me leeft. Het is een leeftijd waarop veel kinderen denken dat ze al heel zelfstandig te zijn, maar eigenlijk nog weinig kunnen zonder hulp. En het is een leeftijd waarop kinderen vaak proberen hoever ze kunnen gaan bij hun ouders. Het opzoeken van grenzen, daar herken ik mezelf in.

Voor sommigen is ageplay een soort regressietherapie om een ongelukkige jeugd te verwerken, maar voor mij niet. Ik heb een gelukkige jeugd gehad, met lieve, betrokken ouders. Ik ben het nakomertje in ons gezin, mijn ouders hadden allebei al twee kinderen uit een eerdere relatie, en ik heb dus drie halfbroers en een halfzus boven me. Zij waren al bijna pubers toen ik kwam, dus ik weet niet beter dan dat ik altijd het kleine meisje was dat – zoals mijn ouders omschreven – de kers op de taart van hun gezin was. Je hoeft geen psycholoog te zijn om te concluderen dat daar misschien wel een verband in schuilt; ik genoot van de bijzondere positie die ik in het gezin innam, net zoals ik er nu van geniet op sommige momenten nog steeds dat kleine meisje te zijn dat wordt omringd met speciale zorg.’

 

Tekst Vivienne Groenewoud Beeld: Istock

Het hele interview met Cassandra (24) lees je in VIVA-50-2019. Deze editie ligt vanaf 11 december in de winkel of lees je hieronder  verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.