Simone (41): ‘Leuke mannen? Die zijn er niet’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Simone (41) wil gewoon wat meer geluk in de liefde en is eindeloos daten helemaal zat.

Tekst Lydia van der Weide

“Eerst maar eens bellen, was mijn nieuwste plan. Dus dat deed ik gisteren. Via de chat leek mijn match humor te hebben. Maar live begon hij meteen over de ziekte die 
onlangs bij hem geconstateerd is. Over zijn dochtertje dat hij zelden ziet. Zijn ex die hem dwarsboomt. Met geld omgaan kan 
hij niet, riep hij schaamteloos. Bij zijn 
uitsmijter ‘Als ik geen tv had, zou ik gek worden’ knapte ik definitief af. Dit belletje had me een zoveelste teleurstellende date bespaard. Ik ben niet de enige die het roept, het is gewoon waar: leuke mannen, ze zíjn er niet!

Dit jaar besloot ik mijn energie niet in 
werk maar in het zoeken naar een man 
te steken. Ik verlang naar warmte in bed 
en de kleine dingen samen delen. Het lijkt me zo fijn om niet altijd van tevoren plannen te hoeven maken voor een zomers weekend, maar om gewoon met iemand wakker te worden en maar te zien waar 
we zin in hebben. Ik krijg aandacht genoeg in datingland, dat is het niet, maar ik krijg het van de foute mannen: zelfverzekerde types die al dezelfde avond een date willen plannen. Die verwachten dat ze om half twaalf nog naar je toe mogen komen. Mannen die je bombarderen met berichtjes, maar in het weekend amper wat later horen. Dan is het voor mij wel duidelijk. Als ik een ‘bijvrouw’ had willen zijn, had ik me wel ingeschreven op Second Love. De meer 
bedeesde en normale heren blijken keer 
op keer dodelijk saai. Die man die niet eens zelf kon besluiten wat hij wilde drinken en die het na een uur vol stiltes presteerde om voor te stellen dat we dit nog eens zouden moeten doen, spande de kroon. Maar liever stiltes dan dat oeverloze gezwets. Vriendinnen in hetzelfde schuitje beamen het: een hoop mannen praten alleen over zichzelf. Eén belangstellende vraag zien ze als aanmoediging hun hele cv uit de doeken te doen. Die magische klik is er nooit. Zou het aan mijn leeftijd liggen? Ik val net tussen wal en schip, denk ik weleens. Kinderen wil 
ik niet, al zou het misschien nog kunnen. Mannen van mijn leeftijd willen die keuze vaak nog openlaten. En dus kiezen ze voor een jongere versie van mij. Ik krijg geregeld contactverzoeken van eind vijftigers. ‘Jong van geest’ noemen ze zich. Hun profielfoto’s doen me meer denken aan mijn vader, soms zelfs aan mijn opa, dan aan mijn toch al flink bijgeschaafde plaatje van mijn droomman.

Maar het ergst zijn alle stuurlui aan wal. 
‘Je wilt vast te graag.’ ‘Je moet niet zulke hoge eisen stellen.’ ‘Elke dag positieve affirmaties uitspreken voor de spiegel.’ ‘Stuur je wens het universum in, dan komt de juiste man vanzelf op je pad.’ Fuck dat universum, ik merk er niets van dat mijn verzoek wordt opgepikt. Als ik aan het eind van deze zomer nog geen leuke vent heb gevonden, gooi ik het over een andere boeg. Misschien neem ik wel ontslag, verhuur ik mijn huis onder en ga ik reizen. Avonturen beleven, zelf, alleen, en qua mannen hooguit eens een onenightstand of een toyboy scoren. Want single 
zijn is helemaal zo erg nog niet, maar dat dwangmatige zoeken en telkens teleurgesteld worden wél.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 33. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «