Slegteriken!

geroosterde venkel

Omdat ik bezig ben met het schrijven van een reisgids over het prachtige Macedonië, besloot ik eerst maar eens de uitgeverij te benaderen waarvoor ik een paar jaar geleden een reisgids over de Griekse Eilanden schreef. Tot mijn grote verbazing kon ik mijn gids niet meer op de site terugvinden. Raar… Dus maar even een mailtje naar de uitgever. En toen kreeg ik dus dit antwoord terug:

“(…) Het spijt mij bijzonder dat u niet op de hoogte bent gebracht van het feit dat de restpartij (800 exemplaren) van uw gids Griekse Eilanden aan De Slegte is verkocht en ik bied u hiervoor mijn oprechte excuses aan.(…)
Ik zal u kort uiteenzetten wat de gang van zaken is. Begin dit jaar heeft onze afdeling verkoop een overzicht gemaakt van boeken waar ‘de loop’ uit is. Dat wil zeggen dat er geen tot nauwelijks meer exemplaren van worden verkocht. Deze partijen boeken worden dan aan zgn. ramsjhandelaren aangeboden. Ongeveer anderhalve maand geleden is onze afdeling verkoop met De Slegte een deal over een aantal Dominicus reisgidsen overeengekomen.(…)”

O-K-E

Dat was eventjes slikken natuurlijk. Niet het feit dat mijn boek geen bestseller is geworden (Understatement van het jaar!) doet zeer. Dat was me uiteraard al eerder opgevallen (Duh!). Maar wel het feit dat ik er zo veel tijd en energie in heb gestoken en nu als een paar oude schoenen verpatst ben aan een opkoper. Goed, ik zal het proberen niet te persoonlijk op te vatten, maar ik zie mezelf nog zitten. Geschiedenisboeken lezend, internet afspeurend, mensen interviewend, 5 maanden zwanger in vliegtuigen en op ferryboten zittend, kotsend, want 5 maanden zwanger op Griekse hotelkamertjes, niet kunnen genieten, want vijf maanden zwanger, van de Griekse culinaire geneugten en ten slotte hoogzwanger avonden lang achter het toetsenbord tot ik er, wegens buik, bijna niet meer bij kon. Mijn nakende bevalling was bijna bijzaak, want die gids moest eerst af! Dus in de tijd dat andere zwangeren lekker babysokjes konden breien in hun geheel door de staat gefinancierde verlof zat ik verhit te schrijven met een verwoed tegen mijn ribben trappende en tegen mijn schaambeen schurende Olivia in mijn buik. Zij wilde er duidelijk uit, maar mijn boek moest eerst even af! O, de geneugten van het zelfstandig ondernemerschap!

Nou ja, weet je, ik heb me altijd afgevraagd hoe dat voelde als schrijver om bij de Slegte te liggen. En nu weet ik het. Het was trouwens mijn lievelingswinkel in mijn studententijd. Ik was er altijd aan het rondneuzen en kocht er wereldliteratuur, kookboeken, romans, prachtige fotoboeken en – inderdaad – reisgidsen voor luttele guldens. De Slegte heeft zeker bijgedragen aan mijn culturele ontwikkeling, dus wellicht is bij de Slegte liggen zo slecht nog niet.

En de opmerking van de inmiddels geboren Olivia (de nacht voor de bevalling zat ik nog te schrijven, maar ik kon haar toch niet langer meer tegenhouden) is weer eens goud waard. Haar oortjes waren weer gespitst toen ik met manlief over bovenstaande praatte.

En wat gaan die slechteriken nu met mama’s boek doen?