Smijten met slagroomtaarten

Vandaag is P. jarig. Zijn verjaardag viert hij dit jaar zonder dat wij op zijn partijtje komen. Dat krijg je als echtelieden uit elkaar gaan en de scheiding verloopt smerig. P. staat nog wel op onze verjaardagskalender. Dat is een probleem. Hij stond er niet met potlood op, want dat vind ik slap: alsof je niet gelooft dat het een blijvertje is. Maar nu worden we heel november aan hem herinnerd. Een scheiding houd je niet tegen, maar ik vind dat het goed gebruik moet worden dat alle vrienden van zo’n paar ter compensatie een nieuwe verjaardagskalender moeten krijgen.

Vrijgezellenfeest
Mijn leukste herinnering aan P. is zijn vrijgezellenfeestje. Misschien komt dat omdat ik betrokken was bij de organisatie ervan. Samen met de broer van de bruid mocht ik verzinnen wat we gingen doen. Hij wist toevallig dat het een droomwens van de bruidegom was om eens flink met slagroomtaarten te smijten. Dat leek ons een geweldig idee, dus zochten we uit of we dat konden realiseren.

Helaas hebben bakkers geen goedkope taarten die speciaal zijn gemaakt voor het betere gooi en smijtwerk (gat in de markt!). Taartgooien bleek een dure hobby te zijn. Met een wapenarsenaal bestaande uit echte taarten, bleef er weinig geld over voor drank en strippers. Daarom dachten we na over een goedkoper alternatief, zoals het gooien met kartonnen taartbodems vol spuitslagroom. Dat spul verandert binnen enkele minuten in een weeïg plasje, dus dat was geen optie. Gelukkig kwamen via één van de genodigden voor het feest bij iemand terecht die de bakkersopleiding volgde en die wilde ons wel aan goedkope taarten helpen.

Verschrikkelijke slagroomman
Op de dag van het vrijgezellenfeestje vervoerden we alle taarten naar het adres van de bruidegom. Bij aankomst was de slagroom zuur, maar we kwamen toch niet om de rotzooi op te eten. We rolden bouwplastic uit op het gras achter het huis van de bruidegom, waarna we hem geblinddoekt naar het slagveld vervoerden. Iedereen hield een taart in de aanslag en meteen nadat hij weer kon zien omdat we de theedoek losknoopten, werd het zicht hem weer ontnomen door de taarten die we in zijn gezicht drukten.

Het gevecht was begonnen. Al snel was ik volledig gedesoriënteerd. Omdat er vette drab tussen mijn oog en mijn bril in zat zag ik heel weinig. Mijn gehoorgang zat vol met slagroom, dus ik hoorde bijna niets meer, behalve af en toe een doffe plof als ik werd geraakt. Het oog begon zo enorm te prikken dat ik het wel dicht moest houden. Het is moeilijk mikken als je geen diepte kunt zien. Daarnaast was het zeil spekglad geworden. Uiteindelijk stond ik als een verschrikkelijke slagroomman in een winters landschap van slagroomsneeuw.

Leef je uit
Het was een geweldige ervaring, eentje waartegen je geen nee kunt zeggen als je de kans krijgt om het te doen. Maar nadat alle taarten hun luchtreis hadden gemaakt, was de lol er ook wel vanaf. Slagroom geeft een enorme troep en als het zuur wordt stinkt het verschrikkelijk. Bah. Vriendin J. vertelde me dat het nog dagenlang heeft gestonken in de badkamer, waar wij onszelf beurtelings onttoefden.

Dus mocht je toevallig uitgenodigd zijn op de verjaardag van ene P. Weet dan: hij vindt het heerlijk als iemand een taart in zijn gezicht smijt. Er zal heus wel taart zijn, dus leef je uit!

CC foto: jimmyweee