Françoise (25) heeft spijt van haar abortus

spijt abortus

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’. Deze keer: Françoise. Ze liet abortus plegen en heeft daar nu spijt van.

Tekst Lydia van der Weide

“Dat één stom wit pilletje mijn leven zo overhoop heeft kunnen halen, ik baal er verschrikkelijk van. Eén pilletje dat ik per ongeluk heb overgeslagen. Ik wist het wel, ik ontdekte het de avond erna al, maar ik dacht: nou ja, pech, zo’n vaart zal het niet lopen. En ik mikte er twee tegelijk naar binnen. Ik vergat het direct en kreeg zelfs geen argwaan toen ik niet ongesteld werd. Mijn bloedingen zijn vaker licht; boeien. Pas toen ik een paar keer over mijn nek ging van mijn ochtendkoffie ging er een lichtje branden. Ik bleek ruim twee maanden zwanger.

Dat Remco en ik het niet zouden houden, daarover was geen twijfel. We zijn koud een jaar samen. We zijn verliefd, we zijn happy en ja, we hopen samen te blijven. Maar we zijn nog aan het spelen, nemen het leven niet al te serieus. Zeker Remco niet, die twee jaar jonger is dan ik. Hij studeert, zuipt zich geregeld klem en moet elke maand geld van mij lenen om de laatste dagen te overbruggen. Ik ben al wat meer gesetteld, heb een eigen woning. Maar kinderen? Ik had er voor dit ongelukje nog geen moment over nagedacht. Dus ik belde de dokter voor een abortus, dezelfde dag nog. Remco ging mee toen ik de ingreep liet doen en hield meelevend mijn hand vast. Maar ’s avonds ging hij stappen en was dit incident voor hem passé.

Ik kan niet meer genieten van ons leven

Bij mij ging het malen en mijn tranen zaten de dagen erna hoog. Vast door de hormonen, dacht ik toen nog. Maar het verdriet zakte niet. Net zomin als het gevoel dat ik een gigantische fout had begaan. Pas nu het te laat was, droomde ik ervan hoe het ook had kunnen lopen. Er schoten me telkens leuke kindernamen te binnen. En zou het eigenlijk een jongetje of een meisje zijn geworden? Elke nacht lag ik erover na te denken en toen mijn zus – niet wetend wat mij overkomen was – zeven weken later belde om opgetogen te vertellen dat zij en haar man een kindje zouden krijgen, brak ik. De hormonen, die kon ik de schuld niet meer geven. Een kind: dat was wat ik óók wilde. Ik had één kans weggegooid, ondoordacht laten wegzuigen, en dat sneed door me heen. De enige manier om die pijn te stillen is opnieuw zwanger worden.

Remco verklaart mij voor gek. Hij probeerde geduldig te zijn, al die tijd dat mijn tranen bleven stromen, al snapte hij er niets van en was het overduidelijk dat hij zich afvroeg waar zijn leuke vriendin in hemelsnaam was gebleven. Maar nu hij begint in te zien dat dit niet overgaat, dat het mij menens is, steigert hij. Hij voelt zich er absoluut niet klaar voor en benadrukt dat we alle tijd hebben. ‘Let it go,’ zegt hij. Maar ik kan niet meer genieten van ons leven. Ik wil een gezin, nu, niet pas over tig jaar. Het liefst met Remco en ik wil hem best nog een paar maanden geven. Maar hij moet niet te lang aarzelen, want dan ben ik weg. Of… ik vergeet de pil ‘per ongeluk’ opnieuw.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 29-2016. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «