Sprongenwekker

geroosterde venkel

O, help, het tiende sprongetje komt eraan! De sprongenwekker ging af. Van de week, in mijn inbox. (Als je denkt: ‘Waar hééft ze het over?’,
kijk dan even op Oeiikgroei.nl).

Ik voelde ‘m al aankomen. Bedacht me namelijk net dat het eigenlijk
al weer heel lang heel goed gaat met Bo. Zestien-en-een-halve-maand is ze nu. Ze eet goed (oké, alleen sommige groene groenten drukt ze sneaky achterover of laat ze ‘per ongeluk’ uit haar mond vallen), slaapt goed (ook aan ’s nachts wakker worden raken we gewend), en ontwikkelt zich goed. Is gezellig en lief. Vrolijk en goedlachs. Ondernemend.
Thuis, bij anderen en op de crèche.
Al geruime tijd loopt alles vrij soepel. Verandert iets simpels als een luier verschonen niet meer in een poep-party. Kan ik haar in bedje leggen en een kusje geven, waarna ze me nog even elfjesachtig aankijkt, een knuffel pakt en dan keurig gaat slapen.
Ze speelt zoet met haar speeltjes, leest boekje na boekje en schatert het uit als papa en mama over de grond kruipen. Soms huilt ze een hele dag niet (het jengelen tijdens het eten koken en het tandenpoetsritueel daargelaten).
Tja, en als alles dan al een tijdje zo voorspoedig gaat, dan kun je je ineens zorgen gaan maken: het kan namelijk nooit altijd zo zijn.

Ik trok Oei, ik groei! uit de boekenkast en checkte het schemaatje met de zwarte en witte periodes (dat hier toch verdacht vaak klopt).
Nou, zeg maar ‘Oei!’ inderdaad: we hebben er volgens het schemaatje inderdaad zes goeie weken opzitten. Dreigend hangen de donkere weken voor ons. Weken van hangerigheid, huilerigheid en ‘terug naar mama’. Weken waarin het altijd wat zwaarder is. Niet alleen voor je kindje, dat verward kan zijn van alles wat het leert, maar ook voor jou. En voor mij dus.
Ze komen er weer aan. Die doldwaze weken…


© Foto’s: Denise Miltenburg

Bij het middagslaapje merkte ik het al: mevrouw ging steeds zitten en beesten verplaatsen. Ik liet haar maar en zei dat als ze moe was ze maar moest gaan slapen. Na een tijdje was het stil.
Dat werkte dus, nóg wel.

Ach, we slaan er ons wel weer doorheen. Wij en ons lieve schatje.
Want zij kan er niks aan doen, die sprongetjes overvallen haar ook alleen maar. Klein als ze is wordt ze dag in dag uit in het diepe gegooid.
Elke dag een nieuw avontuur. Dat is leuk, maar soms ook eng. En wij kunnen haar alleen maar steunen… (Hmmm, mijn logje krijgt nu wel een erg hoog EO-gehalte geloof ik.)

Maar, één troost: als de sprong genomen is kunnen ze altijd ineens weer veel meer. Worden ze op een dag wakker en dan lijkt het alsof je een totaal ander kind hebt. Zo vrolijk als ze dan ineens weer kunnen zijn.
Dat vooruitzicht alleen al houd je op de been.

‘Dit is de laatste Sprongenwekker die je van ons ontvangt’ stond onderaan de nieuwsbrief.
Zijn de sprongetjes dan allemaal genomen? De hangerige periodes voorgoed verleden tijd?
Nee, dan is het boek uit en moet je het zelf doen.
Met de peuterpuberteit nog in het vooruitzicht.
Nou ja, dat duurt nog even.

Voorlopig dus eerst de dwaze dreumes dagen…