De ultieme relatietest

Mijn vriend en ik zijn een ijzersterk team. We zijn in veel dingen hetzelfde en op andere vlakken vullen we elkaar juist weer heel goed aan. Teamies for life, noemen we onszelf vaak gekscherend. Wij kunnen alles aan. Dachten we…

Klein deukje
Er komt namelijk voor bijna elk stel vroeg of laat een moment dat je samen een Ikea-kast (of -bed, of -bank, of -iets) in elkaar gaat zetten. Dat wordt niet voor niets de ultieme relatietest genoemd. Daar is een reden voor, namelijk dat tijdens het bouwen van zo’n ding de irritaties vaak zó hoog oplopen, dat zelfs in de meest solide relaties een klein deukje ontstaat. In sommige gevallen zelfs een onherstelbare scheur.

Te weinig kastruimte
Toen wij gingen samenwonen, waren we het er al snel over eens dat er te weinig kastruimte was. Mijn vriend houdt nogal van kleding en ik als vrouw natuurlijk ook, dus paste het nooit allemaal in zijn kast. Al snel wisten we: er moet er eentje bij. En dus togen we naar Ikea om zo’n zelfde variant als die hij al had te kopen, maar dan kleiner, zodat het allemaal mooi bij elkaar zou passen.

Eenmaal thuis besloten we direct aan de uitdaging te beginnen. Wij kunnen dit, vonden we. Wij zijn niet zo’n stel dat gaat ruziën om een stomme kast, come on! Als je maar netjes de handleiding volgt, kan er toch niets misgaan?

Het ging mis
Jawel dus. Hoe we het voor elkaar kregen, weet ik nog steeds niet, maar het ging echt mis. Halverwege bleken de tekeningen toch niet zo duidelijk als gedacht, er zaten inkepingen aan de verkeerde kant, het deurtje paste niet mooi en zat dus scheef. Het zou allemaal perfect in elkaar moeten klikken, maar in plaats daarvan stonden we met de achterkant van de hamer woest op onze gloednieuwe kast te beuken. Vloekend en tierend, elkaar ondertussen uitfoeterend. “Waarom heb je dat niet gezegd?!” en “Jij zei dat het zo moest!”

De uren erna hebben we ieder mokkend in een hoekje van de bank gezeten, maar gelukkig trok de sjaggo bui weg toen we allebei honger kregen. “Pizzaatje dan maar?” Het ideale troostvoer. De kant van de kast die onherstelbaar beschadigd is door ons gebeuk, kon gelukkig tegen de muur worden weggemoffeld. Niemand die het ziet.

Handige klusvader
Inmiddels kunnen we er erg om lachen, maar ik heb me voorgenomen dit nooit meer te doen. Of mijn vriend doet het maar alleen, of we schakelen mijn handige klusvader gewoon weer in, zoals ik eigenlijk mijn hele leven heb gedaan. Voor ons eigen bestwil kunnen we er maar beter niet nog een keer aan beginnen. Mocht ons huis dus eindelijk een keer verkocht worden en we op zoek kunnen naar iets nieuws, gaat mijn voorkeur érg uit naar een pand dat al helemaal kant-en-klaar is en waar we zó in kunnen. Klussen is gewoon niet zo ons ding.

Beeld: Thinkstock