Dana: ‘Ik had vier jaar in die eikel geïnvesteerd en hij ging vrolijk fluitend verder? No way’

ex

Dana (27) wil haar ex Victor niet zozeer terug, maar dat hij gelukkig is met een ander? Dat is nou ook weer niet de bedoeling.

‘Dat ik geobsedeerd was door Eline, vind ik zelf te sterk uitgedrukt. Ik wilde gewoon alles over haar te weten komen. Al voordat ik haar voor het eerst in het echt ontmoette, wist ik wat voor kleur ogen ze had. Blauw, net als ik. Alleen die van haar waren feller van kleur, wat me een jaloerse steek in mijn maag bezorgde. Ik wist ook waar ze werkte en welk festival ze als laatste had bezocht. Ik wist wat voor kleur kat ze had. En de naam van haar vriend: Victor. Ik wist zelfs dat Victor een moedervlek had in zijn lies. Hoe ik dat wist? Victor is mijn ex. En hij dumpte me voor Eline.’

‘Over het algemeen houd ik me niet lang bezig met het zorgvuldig doorlichten van andere vrouwen, maar nood breekt wet. Eline was mijn directe opvolger en dat stak me. Zodanig dat ik moest weten wat zij had waar het mij aan ontbrak.’

Facebookonderzoek

‘Tegen mijn vriendinnen zei ik dat het me niet kon schelen voor wie Victor me had ingeruild. Maar het kon me wel degelijk schelen. Een heleboel zelfs. Ik zag groen van jaloezie omdat Eline eruitzag als de 2.0 versie van mijzelf – net iets slanker, net iets blonder en met een betere baan – en omdat Victor, die tijdens onze relatie altijd het type ‘ik haat sociale verplichtingen’ was, ineens breeduit lachend op Facebook stond met Eline’s familie. Zelfs met haar kleine nichtje op schoot, terwijl hij tegen mij altijd zei dat hij kinderen haatte. ‘

‘Wanneer een vriendin informeerde hoe het met me ging, speelde ik altijd mooi weer en zei ik dat ik het heerlijk vond om single te zijn na vier jaar ‘aan een dood paard’ te hebben getrokken. Ik wist al heel lang dat het niet lekker liep tussen Victor en mij. We hadden zulke verschillende wensen voor de toekomst. Toch bleef ik hopen dat hij bij zou draaien.’

‘Tegenover de buitenwereld deed ik alsof dit het beste was voor ons allebei, maar vanbinnen werd ik gek van het idee dat deze meid zonder enige moeite voor elkaar kreeg wat mij in vier jaar niet was gelukt. Avond aan avond sloot ik me op terwijl ik knarsetandend forensisch Facebookonderzoek deed, klikkend op vrienden van familie van kennissen, in de hoop niet getagde foto’s van Eline te vinden waarop ze er niet uitzag, en ik de bevestiging kreeg die ik zocht: dat ze echt niet beter was dan ik. Newsflash: die vond ik niet.’

Vleiend

‘Toen ik Eline voor het eerst in het echte leven tegenkwam tijdens een rondje joggen in het park, herkende ik haar meteen. En zij mij, wat me eigenlijk verbaasde. Het vleide me ook. Blijkbaar had zij ook haar eigen research gedaan, naar mij. Ik stond letterlijk oog in oog met haar, wat in eerste instantie erg ongemakkelijk voelde. Maar natuurlijk was Eline ook in die situatie haantje de voorste. ‘Hé,’ zei ze, ‘jij bent toch Dana?’ Ik kon niet anders dan dat bevestigen, al was ik me pijnlijk bewust van mijn zweterige, rood aangelopen hoofd en piekhaar. Zo had ik me de eerste ontmoeting met Victor’s nieuwe liefje niet echt voorgesteld.’

‘In het scenario dat ik in mijn hoofd al zo vaak had doorlopen, was ik haar tegengekomen terwijl ik met een groepje vriendinnen was, of beter nog; een aantrekkelijke date, terwijl ik een zwierig zomerjurkje droeg, mijn huid vlekkeloos was op een licht kleurtje van de lentezon na, en mijn haar die perfecte volumineuze net uit bed-look had die ik ongeveer drie keer per jaar wist te creëren. Totaal anders dan nu dus. Toch had ontkennen dat ik was wie ik was niet echt zin, daarvoor had ik al te schaapachtig staan lachen. ‘Yep,’ zei ik dus maar. ‘Dat ben ik.’ Eline voelde zich zo te zien ook niet zo op haar gemak.’

‘Normaal ben ik meer het type dat achteraf allerlei snedige reply’s bedenkt, maar dit keer verraste ik mezelf. ‘Blijkbaar vinden we niet alleen dezelfde mannen leuk, maar ook dezelfde hardlooprondjes.’ Het lukte me zelfs om er een glimlach uit te persen, zodat mijn opmerking niet zuur maar grappig klonk. Ik zag dat Eline even van haar stuk was, maar toen lachte zij ook. ‘Hou je toevallig ook van cappuccino?’ vroeg ze. ‘Want dan kunnen we even een kop koffie drinken in het theehuis?’ Ze keek me vragend aan. Natuurlijk had ik kunnen zeggen dat ik haast had, maar om de een of andere reden stemde ik in. Ik was nieuwsgierig. En zij voelde zich schuldig, dat merkte ik.’

Vol erin

‘Na wat plichtmatigheden ging Eline er, boven onze tweede kop koffie, vol in. ‘Je moet wel weten dat er nooit iets is gebeurd tussen mij en Victor toen jullie nog samen waren.’ Ik knikte en zei dat ik dat wist. En dat het sowieso wel over was gegaan met Victor. Alles zodat ze me maar niet als slachtoffer zou zien. Tijdens ons gesprek begon zich onbewust een plannetje in mijn hoofd te vormen. Wat zou Victor er de pest in hebben als ik bevriend zou raken met zijn vriendin… Hij was zo’n typisch alfamannetje dat niks begreep van vrouwenvriendschappen en zich snel bedreigd voelde, en het idee dat wij over hem zouden roddelen zou hem gek maken. Ik verkneukelde me al bij het idee.’

‘Die middag deed ik dus mijn best zo veel mogelijk te bonden met Eline. En het leek te lukken. Ik vond haar trouwens oprecht aardig, al baalde ik daarvan, maar ik vond haar ook erg naïef. Precies het type waar Victor naar op zoek was, dacht ik smalend. Deze kon hij nog lekker kneden, dat was hem met mij niet gelukt. Dat was trouwens een van onze vaste struikelblokken: hij vond mij veel te assertief. Maar dat liet ik nu niet merken. Ik speelde zo veel mogelijk de begripvolle ex. Ik deed dat zo goed, dat Eline zelfs zei dat ze voelde dat we veel meer gemeen hadden dan alleen Victor. En dat het haar leuk leek om contact te houden. Bull’s eye, dacht ik.’

‘Vanaf die keer spraken we vaker af: we gingen voornamelijk samen joggen en daarna wat drinken. Victor had me inmiddels een keer gebeld en gevraagd wat ik ‘dacht dat ik aan het doen was’, maar ik had hem direct de pas afgesneden door te zeggen dat Eline en ik elkaar aardig vonden en dat het typisch zijn opgeblazen ego was dat dacht dat het weer eens om hem draaide. Hij bood uiteindelijk zelfs zijn excuses aan, haha. Natuurlijk had ik gelogen. Het ging me wel om hem, al wist ik inmiddels wel dat ik hem niet meer terug wilde. Maar om de een of andere reden voelde ik genoegdoening. Ik had zo veel in deze man geïnvesteerd en zo weinig teruggekregen. Me zo lang onzeker gevoeld: het deed me goed om hem een koekje van eigen deeg te geven.’

Het hele verhaal lezen? Check VIVA 13-2019. Deze editie ligt t/m  2 april in de winkel of kun je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «